شمارهٔ ۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف بارش باران و تأثیر آن بر گلها و چمن‌ها می‌پردازد. او با اشاره به شهیدانی که به خاطر عشق و دلبستگی‌هایش جان خود را فدای معشوق کرده‌اند، احساسات خود را بیان می‌کند. شاعر از معشوق می‌خواهد که به سخنان او گوش دهد و در عوض، او نیز خواستار گفت‌وگوی دلنشینی است. او به عشق و صبر خود اشاره می‌کند و از تنهایی‌اش در این واقعه سخن می‌گوید.
ابر آمد و بگریست بر اطراف چمن‌هاشد شسته به شبنم رخ گلها و سمن‌ها
هوش مصنوعی: ابر به آسمان آمد و بارید، قطرات باران بر روی چمن‌ها ریخت. در نتیجه، چهره گلها و سمن‌ها با شبنم پاک و درخشان شد.
با داغ تو رفتند شهیدان تو زین باغچون لاله به خون جگر آغشته کفن‌ها
هوش مصنوعی: شهدای تو با درد و غم تو این باغ را ترک کردند، همانند لالههایی که در خون خود غوطهورند و جنازهشان با این خون رنگین شده است.
از ما سخنی بشنو و با ما سخنی گویکز بهر تو بسیار شنیدیم سخن‌ها
هوش مصنوعی: سخنی از ما بشنو و با ما صحبت کن، زیرا به خاطر تو گفتارهای زیادی را شنیدهایم.
گه ناز و گهی عشوه، گهی جور و گهی لطفغیر از تو چه داند دگری اینهمه فن‌ها؟
هوش مصنوعی: گاهی ناز میکنی و گاهی عشوه، گاهی با سختی و گاهی با مهربانی رفتار میکنی. غیر از تو چه کسی میتواند این همه هنر و ترفند را بداند؟
در عشق تو صبر و دل و دینم شد و اکنونمانده است در این واقعه شاهی تن تنها
هوش مصنوعی: در عشق تو، صبر، دل و ایمانم تحت تأثیر قرار گرفت و حالا در این ماجرا تنها و بیکس ماندهام.