شمارهٔ ۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از ساقی می‌خواهد که پیاله‌ای را به او نشان دهد تا به وسیله آن غم‌های دیرینه‌اش را فراموش کند. او به بلبل اشاره می‌کند که از گل جفا دیده و نگران است که ورق این رساله به باد برود. شاعر بیان می‌کند که هر لحظه فراقش را بیشتر حس می‌کند و به این فکر است که در محبت نباید بیش از حد پیش روی کرد، زیرا شاید بختش در خواب باشد و نباید به زودی به سمت ناله و غم برود. در کل، شعر دغدغه‌های عاشقانه و غم‌انگیز را به تصویر می‌کشد.
ساقی به آب خضر نشان ده پیاله راکز دل برون کنیم غم دیر ساله را
هوش مصنوعی: ای ساقی، پیاله را به آب خضر نشان بده تا بتوانیم غم و غصههای قدیمی را از دل بیرون کنیم.
بلبل ز روی گل همه حرف جفا شنیدآه ار ورق بباد دهند این رساله را
هوش مصنوعی: بلبل از زیبایی گل صحبتهای ناملایمتی را شنید. آه، اگر این نوشته را در باد بفرستند...
هر دم شکفته تر شود از آه من رختاز رهگذار باد چه غم شمع لاله را؟
هوش مصنوعی: هر لحظه از دلتنگی من چیز جدیدی بروز می‌کند. چه اهمیتی دارد که شمع نازک و لطیف از بادی که میوزد، غمگین شود؟
برخوان وصل دست ارادت مکن درازکالوده کرده اند بزهر این نواله را
هوش مصنوعی: برای ارتباط برقرار کردن و درخواست از کسی، زیادهروی نکنید؛ زیرا این وعدهای که به شما داده شده، تحت تأثیر مشکلاتی قرار گرفته است.
بخت غنوده را سر خواب است همچنانشاهی چه تیز می‌کنی آهنگ ناله را؟
هوش مصنوعی: سرنوشت غافل در خواب است، همانند پادشاهی که چطور میخواهی با صدای نالهات او را بیدار کنی؟