شمارهٔ ۶
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عشق و دلتنگی شاعر اشاره دارد. شاعر در آن به معشوق خود ابراز محبت و دلسوزی می‌کند و از درد و رنجی که بخاطر دوری از او می‌کشد، صحبت می‌کند. او در دعا و نیایش برای معشوقش است و شب‌ها با یاد او می‌گذراند. شاعر همچنین به زیبایی و جذبه‌ی معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی اگر معشوقش بدی کند، وفاداری‌اش را حفظ می‌کند. در مجموع، شعر بیانگر عمق عشق و تعلق خاطر به معشوق است.
جان بهر تو در بلاست ما رادل پیش تو مبتلاست ما را
هوش مصنوعی: جان ما به خاطر تو در مشکلات است و دل ما به خاطر تو در آشفتگی و درد به سر میبرد.
پیشت بدعا برآورم دستدر دست همین دعاست ما را
هوش مصنوعی: من از تو درخواست میکنم که دعا کن و دستهایمان را درگیر این دعا برای همدیگر بکنیم.
هر شب به هوای خاک کویتدیده بره صباست ما را
هوش مصنوعی: هر شب به یاد تو و آرزوی دیدارت، چشم به راه نسیم صبحگاهی هستیم.
در منزل ما چو مه نیاییخود طالع آن کجاست ما را
هوش مصنوعی: وقتی که تو به خانه ما نمیآیی، سرنوشت خوب ما کجاست؟
تو ناوک غمزه زن، که پیشتسینه سپر بلاست ما را
هوش مصنوعی: تو همچون تیر رعنایی هستی که دلها را هدف میگذاری و کسی را یارای مقاومت در برابر جذابیت تو نیست.
مخرام چو گل قبا گشادهچون جامه جان قباست ما را
هوش مصنوعی: تن خویش مانند گل کمر بسته و گشاده، همانطور که جان ما پوشیده در زیبایی و زندگی است.
شاهی چه غم ار جفا کند یارچون رو به ره وفاست ما را
هوش مصنوعی: اگر دوست به ما ظلم کند و یا رفتار نادرستی داشته باشد، چه اشکالی دارد، زیرا ما به وفاداری او امید داریم و به راهی که با یکدیگر داریم، ایمان داریم.