شمارهٔ ۲۱ - استقبال از سعدی
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و ارادت خود به معشوق صحبت می‌کند. او خود را اسیر عشق می‌داند و با تسلیم کامل در برابر دوست، به عبادت او می‌پردازد. این عشق او را به درد و شادی می‌آورد و حتی در غیاب معشوق، دلش پر از شوق و امید است. شاعر می‌گوید که چشم‌های معشوق گواهی بر عشق او هستند، هرچند که دیگران نمی‌توانند این عشق را درک کنند. او به این نتیجه می‌رسد که عشقش به معشوق، بخت و سعادت او را رقم زده و تمایلاتش در دل، بیشتر از هر چیزی است. دعوت به اتحاد و افزایش شوق در عشق نیز از دیگر نکات این شعر است.
منم ز دست تو پا بسته در کمند ارادتبه راه تو سر تسلیم بر زمین عبادت
هوش مصنوعی: من به خاطر عشق و علاقهام به تو، در بند تو گیر افتادهام و با همه وجود سر تسلیم فرود آوردهام تا از تو پرستش کنم.
به درد عشق خوشم با خیال دوست، که گه‌گهقدم به پرسش ما می‌نهد به رسم عیادت
هوش مصنوعی: از عشق خوشحالم، حتی با دردی که دارم، چون گاهی دوست به ملاقاتم میآید و حالم را جویا میشود، مثل اینکه به عیادت آمده باشد.
چه می‌دهند گواهی دو چشم یار به خونمچو نشنوند ز مستان به هیچ روی شهادت
هوش مصنوعی: چشمان محبوبم در درد و رنج من هیچ گواهی نمیدهند، چرا که مستها هیچگاه به حقیقت شهادت نمیدهند.
مرا خدنگ تو در دل نشان بخت بلند استمگر به طالع من بوده است سهم سعادت
هوش مصنوعی: در دل من نشانه تیری از عشق تو قرار دارد و این نشان از خوشبختی من است، شاید به خاطر تقدیر و سرنوشتم باشد که به من این سعادت رسیده است.
یکی صد است تمنای عشق در دل شاهیبیا که شوق، فزون است و اتحاد، زیادت
هوش مصنوعی: دل شاهی صد آرزو و خواست عشق دارد. بیا که اشتیاق و محبت در دل او بسیار است و اتحاد و همبستگی نیز بیشتر شده است.