شمارهٔ ۲۲
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به زیبایی و جذابیت یک جوانی که به مانند سبزه و یاسمن است اشاره می‌کند. او ابراز احساسات عمیق خود را نسبت به معشوقش بیان می‌کند و از تأثیر عمیق نگاه و لبخند او بر دل و عقلش سخن می‌گوید. همچنین به زیبا بودن معشوق و ناله بلبلان به خاطر زیبایی او اشاره می‌کند. در نهایت، اشاره می‌کند که وقتی این اشعار توسط مطرب خوانده می‌شود، حتی ساکنان آسمان نیز به تحسین و ستایش برمی‌خیزند. شعر بیانگر احساسات عاشقانه و زیبایی‌های طبیعی است.
چو سبزه ترت از برگ یاسمین برخاستهزار فتنه بقصد دل از کمین برخاست
هوش مصنوعی: زمانی که سبزهات از برگهای یاسمین سبز شد، هزاران مشکل و فتنه با نیت حمله به قلبت آماده شدند.
دلم خیال دهانت چو در ضمیر آوردخروش بیخودی از عقل خرده بین برخاست
هوش مصنوعی: دل من وقتی به یاد لبهایت میافتد، به شدت ناآرام می‌شود و صدای درونم به گوش میرسد. این احساسات باعث می‌شود که عقل و دانش من از جمعآوری جزئیات باز بمانند.
چو غنچه روی نمود از نقاب زنگاریز بلبلان چمن ناله حزین برخاست
هوش مصنوعی: زمانی که غنچه به وسیلهی رنگ زنگاری خود نمایان می‌شود، صدای دلتنگ بلبلان در باغ بلند می‌شود.
بدور چشم تو بیمار شد چنان نرگسکه تکیه زد بعصا و آنگه از زمین برخاست
هوش مصنوعی: بیمار شدم و حالتی پیدا کردم که مثل نرگسی که به عصا تکیه کرده است، به آرامی از زمین بلند شدم.
چو مطرب از سخن شاهی این غزل برخواندز ساکنان فلک بانگ آفرین برخاست
هوش مصنوعی: زمانی که مطرب غزلی از زبان شاه خواند، صدای تحسین و ستایش از ساکنان آسمان بلند شد.