شمارهٔ ۳۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف حس و حال خاصی در یک روز بهاری پرداخته است. او حس می‌کند که هوای صبحگاهی بوی متفاوتی دارد و زندگی از هر زاویه‌ای به سمت دیگری می‌رود. شاعر از یکنواختی و یکدلی مردم سخن می‌گوید که در عین حال هر یک دنیای خاص خود را دارند. همچنین به اوضاع نامناسبی که در آن دشنام‌ها جاری است، اشاره می‌کند و می‌گوید که کسی که در فصل بهار خوشبخت است، روزهایش شاد و سرشار از سرزندگی است. در انتها، شاعر به غیبت شاه در عید اشاره می‌کند و احساس ناراحتی ناشی از عدم توجه به زیبایی‌ها را بیان می‌کند.
امروز نسیم سحری بوی دگر داشتگویی گذر از خاک سر کوی دگر داشت
هوش مصنوعی: امروز نسیم صبحگاهی بویی متفاوت و تازه داشت، انگار که از مکان دیگری میگذشت و حس و حالی متفاوت با خود آورده بود.
ما یکدل و یکروی چنین، وان گل رعناافسوس که از هر طرفی روی دگر داشت
هوش مصنوعی: ما همگی با قلب و چهرهای یگانه در کنار هم هستیم، اما افسوس که آن گل زیبا از هر سو ظاهری متفاوت دارد.
دی مردم از آن ذوق که در گفتن دشنامبا ماش سخن بود و نظر سوی دگر داشت
هوش مصنوعی: مردم به خاطر لذت و سرگرمی که در گفتن ناسزا به یکدیگر داشتند، به صحبت کردن میپرداختند و در عین حال، توجهشان به موضوع دیگری معطوف بود.
خوش وقت کسی موسم نوروز، که چون گلهر روز سر آب و لب جوی دگر داشت
هوش مصنوعی: خوشا به حال کسی که در فصل بهار، مانند گل، هر روز شادی و تازگی را در کنار آب و حاشیه جوی تجربه کند.
شاهی به تماشای مه عید نیامدبیچاره نظر در خم ابروی دگر داشت
هوش مصنوعی: یک پادشاه برای دیدن زیباییهای عید به تماشا نیامد، بلکه افسوس او تنها به ابروی دیگری چشم دوخته بود.