شمارهٔ ۳۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساسات عاشقانه و درد دل خود می‌گوید. او اشاره می‌کند که قبل از دیدار محبوبش (صبا) هیچ آرزویی نداشته و دنیا از کسی چون او جفا نکرده است. بهار آمده، اما هیچ بلبل نتوانسته با گلی گفتگویی کند، نشان‌دهنده بی‌ارتباطی و تنهایی است. او همچنین از رنج و خستگی که ناشی از بی‌محبتی دیگران است، می‌گوید و در آخر به ناکامی خود در دسترسی به محبوبش اشاره می‌کند که در برابر حضور او هیچ‌گونه اعتبار و ارزشی ندارد.
صبا تا ز زلف تو بویی نداشتدلم در جهان آرزویی نداشت
هوش مصنوعی: نسیم عشق تو برای من هیچ بویی نداشت و به همین خاطر، دل من در این دنیا هیچ آرزویی نداشت.
جهان هرگز از نازنینان چو توجفا پیشه تند خویی نداشت
هوش مصنوعی: جهان هیچگاه به طرز ناپسندی با افراد نازنینی مانند تو رفتار نکرده است.
بهار آمد و هیچ بلبل نماندکه پیش گلی گفتگویی نداشت
هوش مصنوعی: بهار فرا رسیده و هیچ بلبل باقی نمانده که با گلی گفتگویی داشته باشد.
دلم کز جفای کسی خسته بودسر سبزه و طرف جویی نداشت
هوش مصنوعی: دل من از بیمحلی کسی خسته و دلگیر شده بود و جایی برای آرامش در طبیعت نداشت.
به ناکام شاهی برفت از درتکه پیش تو هیچ آبرویی نداشت
هوش مصنوعی: دیگر کسی که نتوانست به موفقیت برسد، از درگاه تو رفت زیرا پیش تو هیچ جایگاهی نداشت.