شمارهٔ ۴۸
هوش مصنوعی: این شعر به احساس عمیق عشق و درد ناشی از فراق می‌پردازد. شاعر در آن به معشوق خود می‌گوید که بدون او، دلش آرامش ندارد و از عشقش رنج می‌کشد. او بیان می‌کند که اگر محبت معشوق شامل حالش نشود، چه قدرتی برای تحمل این درد باقی می‌ماند. همچنین به قدرت و تاثیر عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق او، عقل و تدبیر را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد. در کل، این شعر نشان‌دهنده عمق احساسات عاشقانه و سختی‌های ناشی از جدایی است.
باز آی، که دل بی تو سر خویش نداردبیمار تو از جان رمقی بیش ندارد
هوش مصنوعی: برگرد، زیرا دل بدون تو هیچ آرامی ندارد، و عشق تو برای جانم دیگر انرژیای باقی نگذاشته است.
از داغ تو ذوقی نبرد عاشق بیدردمرهم چکند آنکه دل ریش ندارد؟
هوش مصنوعی: عاشق بیدرد از غم تو خوشحال نمیشود. درمان درد عشق را آن کسی میتواند بدهد که دل شکستهای ندارد.
گر لطف تو ما را ننوازد چه توان کرد؟سلطان چه عجب گر سر درویش ندارد؟
هوش مصنوعی: اگر مهربانی تو شامل حال ما نشود، چه راهی داریم؟ تعجبی ندارد اگر پادشاه دل به درویش ندهد.
آن را که رسد ناوک دلدوز تو بر چشمناکس بود ار چشم دگر پیش ندارد
هوش مصنوعی: چشمی که از تیر محبت تو آسیب ببیند، اگر چشم دیگری هم داشته باشد، هیچ فایدهای ندارد.
تا عشق تو در واقعه شد رهبر شاهیفکر از خرد مصلحت اندیش ندارد
هوش مصنوعی: زمانی که عشق تو به واقعیت تبدیل شد، دیگر اندیشههای عقلانی و مصلحتاندیشی جایی ندارند.