شمارهٔ ۵۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و محنت عشق خود می‌گوید و اشاره دارد که هر لحظه بر دل او بلاها می‌بارد. او به زیبایی محبوبش نگاه می‌کند و می‌گوید که جانش در این رنج‌ها در حال پرپر شدن است. شاعر به توصیف محبت و انعام محبوب می‌پردازد و معترف است که او همه چیز را به دیگران می‌بخشد اما در دل خود ناامیدی دارد. همچنین اشاره دارد که در مکان پر جلوه دوست، حد و مرزی برای رسیدن به او وجود ندارد و در آخر بر احساساتش تأکید کرده و از دردی که دارد صحبت می‌کند، در این امید که روزی درمانی برای آن بیابد.
هر دم ز عشق، بر دل من صد بلا رسدآری، به دور حسن تو این‌ها مرا رسد
هوش مصنوعی: هر لحظه از عشق تو بر دل من مشکلات زیادی میآید، اما به خاطر زیبایی تو این دردها بر من نازل میشود.
جانم به لب رسید در این محنت و هنوزتا کار دل ز دیدن رویت کجا رسد
هوش مصنوعی: جانم به سختی و اندوهی عمیق مبتلا شده و هنوز هم نمیدانم که وقتی به چهرهات نگاه میکنم، دل من به کجا خواهد رسید.
انعام عام تو همه را می‌رسد، چه شدگر ناوکی به سینهٔ این مبتلا رسد؟
هوش مصنوعی: نعمت و بخشش عمومی به همه می‌رسد، حالا اگر به دل یکی از این گرفتارها اندکی از آن نعمت برسد، چه اشکالی دارد؟
در جلوه‌گاه دوست رسیدن، نه حد ماستآنجا مگر شمال رود یا صبا رسد
هوش مصنوعی: در دیدار با دوست، ما حد و مرزی نداریم و فقط در صورتی میتوانیم به آنجا برسیم که یا رود شمال به آنجا بیفتد یا نسیم صبحگاهی از آنجا عبور کند.
شاهی بر آستان ارادت نشسته استبا درد خو گرفته، که روزی دوا رسد
هوش مصنوعی: یک پادشاه با عشق و ارادت به دیگران مشغول است و در این حال با درد و رنجی که دارد، کنار آمده است، امیدوار که روزی راه حل یا درمانی برای مشکلاتش پیدا شود.