شمارهٔ ۶۲ - استقبال از امیر همایون اسفراینی
هوش مصنوعی: این شعر درباره longing و احساس فراق است. شاعر بیان می‌کند که بدون وجود معشوق، دلش به سمت زیبایی‌های طبیعت مثل گل و لاله نمی‌کشد. او از بخت خود شکایت می‌کند و می‌گوید که در غم دوری معشوق، حتی شادی و بزم هم برایش رنگ و بویی ندارد. در نهایت، شاعر اشاره می‌کند که قدرت و اختیار کسی در برابر درد عشق و فراق هم بی‌معناست.
دل بی‌رخ تو جانب گلشن نمی‌کشدخاطر به سوی لاله و سوسن نمی‌کشد
هوش مصنوعی: دل بدون روی تو هیچ میلی به باغ و گلشن ندارد و هیچ شوقی به لاله و سوسن نمیخواهد.
بخرام سوی باغ، که گل با وجود توخوبی نمی‌فروشد و دامن نمی‌کشد
هوش مصنوعی: به سمت باغ برو، زیرا گل به خاطر وجود تو ارزشش را از دست داده و زیباییاش را نمینمایاند.
ای بخت خواب رفته، کجایی، که در فراقآن می‌کشم ز دوست که دشمن نمی‌کشد
هوش مصنوعی: ای بختی که خوابیدی، کجایی؟ من در دوری این یار، رنج میبرم و درد می‌کشم، در حالی که هیچ دشمنی تا به حال اینگونه آزارم نداده است.
آن را که در فراق کسی تیره گشت روزدر بزم عیش باده روشن نمی‌کشد
هوش مصنوعی: کسی که به خاطر دوری محبوبش غمگین و ناراحت شده، در روزهای شادمانی و خوشی نمیتواند از نوشیدن باده لذت ببرد.
گر دست راحت است و گر خنجر ستمشاهی ز اختیار تو گردن نمی‌کشد
هوش مصنوعی: اگر زندگی آرام و راحتی داشته باشی یا با ظلم و ستم مواجه شوی، هیچکدام از اینها نمیتواند بر آزادی ارادهات تأثیر بگذارد.