شمارهٔ ۶۸
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عشق و حسرت خود سخن می‌گوید. او و دل آواره‌اش از کوی معشوق رفته‌اند، اما عشق و یاد معشوق همیشه در دلش باقی مانده است. علی‌رغم غم و اندوهی که بر او حاکم است، هنوز هم خوشحال است که ذره‌ای از عشقش را در یاد دارد. او به خاطر غم فراق، شبیه شمعی است که با رفتن معشوق، همچنان روشنایی و سوز خود را حفظ کرده است. حتی اگر خود از خاک بررفته باشد، باز هم یاد و تصویر معشوق در دلش جاریست و مدام در دلش سوال می‌کند که چه بر سر او آمده است. در نهایت، حتی در غم و اندوه، یاد و خیال معشوق در دلش باقی مانده است.
ما برفتیم و دل آواره در کویت بماندجان نماند از عشق و در دل حسرت رویت بماند
هوش مصنوعی: ما رفتیم و دلمان که بینوا است، هنوز در کوی تو مانده است. جان ما که از عشق تو رنج میبرد، دیگر نمانده؛ ولی حسرت دیدن تو همچنان در دلمان باقی است.
جان در این طوفان غم بر باد شد، لیکن خوشمکز تن خاکی غباری بر سر کویت بماند
هوش مصنوعی: در این طوفان غم، جانم به خطر افتاد، اما خوشحالم که از بدن خاکیام، گردی بر سر کوی تو باقی مانده است.
شمع وار از جمع رندان رفتی و سوزت نرفتهمچو گل دامن کشان بگذشتی و بویت بماند
هوش مصنوعی: تو همچون شمعی که از جمع رندان جدا میشود، با اینکه رفتی، گرما و سوز وجودت از بین نرفت. مانند گلی که دامنش را نرم و با احتیاط میکشد و از کنار ما میگذرد، عطر و بوی تو هنوز در فضا باقی مانده است.
ما خود از خاک درت رفتیم، لیکن گاهگاهپرسشی می‌کن دل ما را، که پهلویت بماند
هوش مصنوعی: ما خود از خاک درگاه تو برخاستیم، اما گاهی دل ما را میپرسد که آیا در کنار تو خواهیم ماند.
از تن شاهی خیالی هم نماند از غم، ولیهمچنان در دل خیال قد دلجویت بماند
هوش مصنوعی: از جسم و جان شاهانه خیالی باقی نمانده است و غم وجودش را فراگرفته، اما در دل هنوز یاد و خیال قد و قامت محبوبش باقی مانده است.