شمارهٔ ۸۴ - امیر شاهی

آن یار خشم رفته که با ما بجنگ بوددی سنبلش ز تاب می آشفته رنگ بود

ای واعظ، ار حدیث تو ننشست در ضمیرعیبم مکن، که گوش بر آواز چنگ بود

عمری چو خاک، بر سر کویت شدم مقیمآخر ز رهگذار تو بادم بچنگ بود

فرهاد را ز میوه شیرین، حلاوتیروزی نشد که لایق دیوانه سنگ بود

تیغ از چه بود بر صف دلها کشیدنت؟با لشکر شکسته چه حاجت به جنگ بود؟

شاهی سیاه نامه شد و رند و عشقبازبگذاشت نام زهد ریایی، که ننگ بود