شمارهٔ ۹۹
هوش مصنوعی: این شعر به بیان درد و غم ناشی از جدایی و مشکلات عاطفی می‌پردازد. شاعر از غم‌های پیوسته‌اش می‌گوید و اشاره می‌کند که جهان به خاطر معشوقش خراب است، در حالی که خود او در دنیای دیگری زندگی می‌کند. او از احساس ناپایداری و ترس از گذر زمان سخن می‌گوید و از طبیب می‌خواهد که درمانی برای دل‌های خسته ارائه دهد. همچنین به زیبایی بلبل در باغ و تاثر او از نامحرمی در آن محیط اشاره می‌کند، و در نهایت نگران است که دنیای او به واسطه تغییرات کوچک، از بین برود.
ای هر دم از جفای تو دل را غمی دگرعالم ز تو خراب و تو در عالمی دگر
هوش مصنوعی: ای کسی که هر لحظه به خاطر ستمت دلم را غم تازهای میآفریند، در حالی که من از آلام تو خرابم و تو در جهانی دیگر به سر میبری.
ایندم که در رکاب توام، خون من بریزترسم که عمر امان ندهد تا دمی دگر
هوش مصنوعی: در این زمان که من در کنار تو هستم، اگر نیاز باشد جانم را فدای تو میکنم، زیرا نگرانم که عمرم اجازه ندهد تا زمانی دیگر در خدمتت باشم.
تیری زدی و ریش دل آسوده شد ز دردهان! ای طبیب خسته دلان، مرهمی دگر
هوش مصنوعی: تو با تیر خود به دل من زدی و آن را از درد رها کردی، ای طبیب که دلهایی دچار رنج و خستگی را درمان میکنی، آیا میتوانی دارویی تازه بیاوری؟
بلبل ز شوق نعره زنان در حریم باغگل هر زمان به مجلس نامحرمی دگر
هوش مصنوعی: بلبل به خاطر عشق و شوق، با صدای بلند در باغ گل آواز میخواند و هر بار در جمعی که به او مربوط نیست، حضور مییابد.
شاهی، ز گریه سیل براین آب و گل مریزکاین خانه پست میشود از شبنمی دگر
هوش مصنوعی: ای پادشاه، از گریه و اندوه خود بر این آب و گل، مگذار که این خانه از بارش یک اشک دیگر هم خراب و ویران شود.