شمارهٔ ۹۸
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و عشق اشاره دارد. شاعر با توصیف محبوب خود، او را از هر نظر برتر از دیگران می‌داند. او درد عاشقانه‌اش را بیان می‌کند و از غم و بی‌پناهی خود در نبود محبوب سخن می‌گوید. همچنین، شاعر به ارزش و مقام محبوب در بین سایرین اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که عشق او آنچنان عمیق است که حتی در مقایسه با خاک و دیگر نعمت‌ها، محبوبش در دل او جای دارد. در نهایت، این شعر نمایانگر شدت احساساتی همچون عشق، غم و زیبایی است.
ای به لطف از آب حیوان پاک‌ترقدت از سرو روان چالاک‌تر
هوش مصنوعی: ای تو که با لطف و زیباییات از آب حیات پاکتر و قدت از درخت سرو بلندتر و پرجنبوجوشتر هستی.
با که گویم درد خود، کز عشق اوستهر کرا بینم، ز من غمناک‌تر
هوش مصنوعی: نمیدانم با که درد و غم خود را در میان بگذارم، زیرا هر کسی را که ببینم، به خاطر عشق او، از من غمگینتر به نظر میرسد.
بی‌رخت چون لاله داغم بر دلستسینه‌ام از دامن گل چاک‌تر
هوش مصنوعی: من بیتو مانند لالهای هستم که داغی در دل دارم و سینهام به مراتب زخمدارتر از دامن گل است.
لعلت از خونم ندارد هیچ باکنرگس شوخت از آن بی‌باک‌تر
هوش مصنوعی: عشق تو برایم هیچ اهمیتی ندارد و نرگس زیبای تو حتی از این بیخیالی من نیز بیپرواتر است.
هست شاهی در طریقت خاک راهلیک در کوی تو چیزی خاک‌تر
هوش مصنوعی: در مسیر راه و حقیقت افرادی بزرگ و با مقام وجود دارند، اما در نزدیکی تو، چیزی وجود دارد که از همه آنها خاکیتر و فروتنتر است.