شمارهٔ ۹۷
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف محنت و عشق می‌پردازد. شاعر از نرگس زیبای محبوبش خواسته است تا راز دلش را نگه دارد و از زیبایی‌اش بهره‌مند شود. او بیان می‌کند که در این دنیا هیچ چیزی جز خیال محبوبش وجود ندارد و باید به او افتخار کند. شاعر اشاره می‌کند که با وجود غم و اندوه، گل‌ها باید لبخند بزنند و زندگی را ادامه دهند. همچنین، شاعر به شاهی که در کارش موفق نبوده است، نصیحت می‌کند که به جای تلاش بیهوده، بر کرم و رحمت خداوند تکیه کند.
ای فتنه را دو نرگس شوخ تو رازدارمن بهر محنتم، دگران را بنازدار
هوش مصنوعی: ای نرگسهای زیبا و بازیگوش تو، رازهای من را در برابر مشکلاتم نگهدار و خودت را به دیگران نشان نده.
جانا تو نازنینی و خلقی نیازمندچشمی بناز جانب اهل نیاز دار
هوش مصنوعی: عزیزم، تو خیلی زیبا و دلربایی و مردم به محبت و نگاه تو نیاز دارند. لطفاً به نیازمندان توجه کن و با نگاهی مهربانانه به آنها دلگرمی ببخش.
از نقش کائنات مبین جز خیال دوستیعنی ز غیر، دیده غیرت فرازدار
هوش مصنوعی: در جهان وجود، تنها تصوری که ارزش دارد، تصور دوست است. بنابراین، از هر چیز دیگری که غیر از اوست، با دیدهی حقیقت و غیرت دوری کن.
تر شد بساط هر چمن از گریه های ابربا غنچه گو که لب به شکر خنده بازدار
هوش مصنوعی: زمین هر چمن از بارش باران پررنگ و سرسبز شده است. به غنچهها بگو که لبخند شیرینی زده و شکر را از یاد نبرند.
شاهی، به جد جهد چو کاری نساختیبنشین و دیده بر کرم کارساز دار
هوش مصنوعی: اگر در کارهایت موفق نشدی و به نتیجه نرسیدی، بهتر است که نشسته و به نعمتهای زندگی نگاهی بیندازی و امیدوار به لطف خداوند باشی.