شمارهٔ ۹۶
هوش مصنوعی: در این شعر، دل به عشق و رازهای درونی خود با معشوق سخن می‌گوید و غم‌های قدیمی را بازگو می‌کند. عقل درباره زلف خوبان و آرزوهای دور خیال‌پردازی می‌کند. شاعر به معشوق اشاره می‌کند که شاید از استادان و معلمانی که فقط ناز و محبت را می‌آموزند، تاثیر گرفته است. شمع نیز از زیبایی معشوق سخن می‌گوید و در پایان، شاهی تاکید می‌کند که باید با گوش جان به زبان نیاز و طلب گوش داد.
دل که پیش تو راز می‌گویدغم دیرینه باز می‌گوید
هوش مصنوعی: دل زمانی که با تو رازهایش را درمیان میگذارد، دوباره به یاد غم‌های گذشته میافتد.
عقل سودای زلف خوبان رافکر دور و دراز می‌گوید
هوش مصنوعی: عقل به انسان می‌گوید که عاشق شدن به زلف و زیبایی معشوق، چیزی بیهوده و دشوار است.
مگر استاد جورپیشه تراهمه تعلیم ناز می‌گوید
هوش مصنوعی: آیا معلم سختگیر تو همیشه با محبت و ناز با تو صحبت می‌کند؟
شمع می‌گوید از رخت سخنیسخن جان‌گداز می‌گوید
هوش مصنوعی: شمع به زیباییهای تو اشاره می‌کند و از حالتی که در وجود تو وجود دارد، حرف میزند که دلانگیز و جانسوز است.
گفت شاهی به گوش جان بشنوکه ز روی نیاز می‌گوید
هوش مصنوعی: شاهی به مخاطبش می‌گوید که با دقت گوش کند، زیرا از روی دل نیاز و درخواستش صحبت می‌کند.