شمارهٔ ۱۰۱ - استقبال از سعدی
هوش مصنوعی: در این شعر، گوینده نه تنها خواهان وصل محبوبش نیست، بلکه از دوری و هجران نیز لذت می‌برد. او احساس می‌کند که گشتن در کوی محبوبش او را به هلاکت می‌کشاند، همان‌طور که پروانه در نزدیکی نور قربانی می‌شود. بدن او به خاطر سختی‌های این عشق زرد و رنجور شده و در عین حال از تلاش برای نزدیک شدن به معشوق ناتوان است. در پایان، او اشاره می‌کند که با دریافت ندا از سوی خدای غیبی، به مقام بندگی محبوبش در شهر شناخته شده است.
نه کنج وصل تمنا کنم نه گنج حضورخوشم به خواری هجر و نگاه دورادور
هوش مصنوعی: من نه در انتظار وصلی هستم و نه به دنبال گنجی از حضور؛ از دور، در بیخبری و با حسرت دوری، از حال خود راضیام.
به گرد کوی تو گشتن هلاک جان من استچو پر گشودن پروانه در حوالی نور
هوش مصنوعی: گردش به دور کوی تو، جان من را به خطر میاندازد، همان‌طور که پروانه به دور نور پرواز می‌کند و خود را در معرض خطر قرار میدهد.
تنم چو موی شده، زرد و زار و نالانمز تاب حادثه، همچون به ریشم طنبور
هوش مصنوعی: بدن من مانند مویی نازک و بیجان شده است و از فشار حوادث، مانند طنبوری در حال نواختن، زرد و غمگین به نظر میآیم.
به سعی پیش تو قدری نیافتم، چه کنمکه شرمسارم از این گفت‌و‌گوی نامقدور
هوش مصنوعی: در تلاش برای جلب توجه تو موفق نشدم و حالا از این مکالمه نامناسب و سرزنشآمیز شرمندهام.
سروش غیب به شاهی خطاب کرد مرابه بندگی تو در شهر تا شدم مشهور
هوش مصنوعی: یک صدای روحانی از عالم غیب به من گفت که به خاطر خدمت به تو در این شهر شناخته شدم و مشهور گشتم.