شمارهٔ ۱۱۳
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات عمیق عشق و طلب توجه معشوق است. شاعر از معشوق میخواهد که پرده از روی خود بردارد و خود را نشان دهد، چرا که او به خاطر بداقبالی به لبریز از ناامیدی و گمراهی است. شاعر به زیبایی معشوق و احساس شرمساری از خود اشاره میکند و میگوید که با نوازشهای خود میکوشد تا ناراحتیها را فراموش کند. در نهایت، شاعر به معبود و واعظ خود اشاره میکند که دیگر به صحبتهای نامربوطش توجهی نکند و به عشق و محبت او دقت کند.
پرده بگشا ز روی چون مه خویشکه بجانم ز بخت گمره خویش
هوش مصنوعی: پرده را کنار بزن و چهرهات را نشان بده، چون چهرهات برای من مانند ماه است. من به خاطر سرنوشتم به شدت دلمشغول و گمگشتهام.
میکشد سرو، پیش بالایتشرمساری ز قد کوته خویش
هوش مصنوعی: سرو به زیبایی و بلند بالایی تو، به خاطر قد کوتاه خودش احساس شرمندگی میکند.
مینوازم چو چنگ در بر خودکه فراموش میکنم ره خویش
هوش مصنوعی: با نواختن چنگ در آغوش خود، تمام مسائل و دغدغههایم را فراموش میکنم و به شادی و لذت میپردازم.
واعظا، ما و ناله دف و نیتو و گفتار ناموجه خویش
هوش مصنوعی: ای واعظ، ما همراه با نالههای دف و نی تو، در حال شنیدن سخنان نامناسب و نامعقول تو هستیم.
شاهی از بندگان تست، از اووامگیر التفات گه گه خویش
هوش مصنوعی: شاهی که از بندگان توست، از او بهطور گاهبهگاه توجه و التفات بگیر.