شمارهٔ ۱۳۲
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت‌ها به عشق و وابستگی خود به معشوق اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که دل به زلف‌های زیبا و دلربای محبوبش داده و در عشق او غرق شده است. شاعر عزم خود را برای پیگیری عشق نشان می‌دهد و به زهد ظاهری خود در مقایسه با زیبایی معشوق اشاره می‌کند. او از پرواز و آزادی سخن می‌گوید و می‌نویسد که نمی‌توانند از محبت معشوق دور شوند، چرا که دلشان به او بسته شده است. در نهایت، از دوری معشوق و تأثیر آن بر زندگی‌اش گله می‌کند.
ما دل به چین زلف دلارام بسته‌ایمدر باده لبش طمع خام بسته‌ایم
هوش مصنوعی: ما به زیبایی و جذابیت زلف دختری دل بسته‌ایم و امیدواریم که از لبانش طعم شیرین نوشیدنی را بچشیم.
آخر توان به کعبه کویش طواف کردچون عزم جزم کرده و احرام بسته‌ایم
هوش مصنوعی: در نهایت، وقتی که به قصد و عزم راسخ وارد سفر شدهایم و آمادهیم، میتوانیم دور خانهاش طواف کنیم.
دعوی زهد کرده به دوران حسن اوتهمت نگر که بر دل بدنام بسته‌ایم
هوش مصنوعی: در زمانهای که او زیبایی خود را به نمایش گذاشته، ادعای زهد و پرهیزکاری جای تهمت و بدنامی بر دلها نشسته است.
ای مرغ بوستان، تو و نوروز و نوبهارپرواز ما مجوی، که در دام بسته‌ایم
هوش مصنوعی: ای پرنده باغ، تو و عید نوروز و بهار جدید را فرار ما تعقیب نکن، زیرا ما در دام گرفتار شدهایم.
گفتی: چراست شاهی از این آستانه دورما دیده از رخ تو به ناکام بسته‌ایم
هوش مصنوعی: گفتی: چرا شاهی از این درگاه دور شده و ما چهرهات را از دیدن این ناکامی محروم کردهایم؟