شمارهٔ ۱۳۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر احساس تنهایی و بی‌خانمانی خود را در شهر محبوبش بیان می‌کند. او اشاره می‌کند که حتی اگر در وطنش نباشد، همه کارها و احساساتش به خاطر عشق و زیبایی آن شهر است. او به معشوق خود می‌گوید که امیدوار است بر او رحم کند، زیرا تحت فشار مشکلات قرار گرفته است. همچنین، شاعر با تشبیه خود به لاله و غنچه، احساس درد و عشق خود را به معشوق نشان می‌دهد و در نهایت به شهرت و جایگاه خود اشاره می‌کند که فقط به خاطر عشق به اوست و خود را در کنار سگان آن شهر می‌بیند.
تو شهریار جهان، ما غریب شهر توایموطن گذاشته، بیخانمان ز بهر توایم
هوش مصنوعی: تو پادشاه دنیا هستی و ما در شهر تو غریب و بیخانمانیم. ما برای تو و به خاطر تو وطن و خانهمان را رها کردهایم.
دوای دل نشود نوش جام جم ما راکه ناز پرور پیمانه های زهر توایم
هوش مصنوعی: دوای دل ما نمیشود نوشیدن جام جم، زیرا ما همچون نازپروردههایی هستیم که در لبه پیمانههای زهر تو قرار داریم.
ز لطف بر سر ما دست رحمتی می نهکه پایمال حوادث ز تاب قهر توایم
هوش مصنوعی: ای مهربان، بر ما ببخشای که ما در برابر سختیها و مشکلات، زیر فشار قهر تو قرار گرفتهایم. دوست داریم که از رحمت تو به ما نیکی و لطف برسانی.
چو لاله، داغ دل از نوبهار عارض توچو غنچه، خون جگر از لعل نوش بهر توایم
هوش مصنوعی: دلم برای تو به اندازه گل لاله که در بهار میشکفد، میسوزد و مثل غنچهای که از لعل نوشی زخم میخورد، دچار درد و رنج است.
شد از وفای تو مشهور عالمی شاهیبس است شهرت ما، کز سگان شهر توایم
هوش مصنوعی: به خاطر وفای تو، همه در جهان به ما احترام میگذارند. اما برای ما همین که شناخته شویم کافی است، زیرا ما از دوستداران تو هستیم.