شمارهٔ ۱۳۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و دلدادگی به معشوق سخن می‌گوید. او از حالتی می‌نالد که عاشقان باید در غم و سختی‌ها همراه هم باشند و به عشق معشوق احترام بگذارند. شاعر بر این باور است که حتی در دشواری‌های زندگی، باید به عشق و وفا پایبند باشند. او عشق را چون کعبه‌ای مقدس می‌داند که هیچ‌گاه نباید از آن دور بمانند و همیشه باید در طلب آن باشند. به طور کلی، این اشعار بیانگر عمق عشق و وفاداری به معشوق است.
دلا ز عشق بتان چند یار غم باشیمکجاست می که دمی غمگسار هم باشیم
هوش مصنوعی: ای دل، به خاطر عشق معشوقان، چرا غمگین باشیم؟ کجاست آن می که بتواند ما را لحظهای شاد کند و غمهای ما را بزداید؟
به سوز عشق تو گشتیم سر بلند، آریسگ توئیم، به داغ تو محترم باشیم
هوش مصنوعی: ما به خاطر عشق تو سرافراز و با افتخار شدهایم؛ درست است که ما مانند سگ تو هستیم، اما به خاطر داغی که از تو بر دل داریم، محترم و ارجمند هستیم.
چو عاشقان به وفا جان کشند در پایتامید هست که ما نیز در قدم باشیم
هوش مصنوعی: زمانی که عاشقان با وفا جان خود را فدای معشوق میکنند، ما نیز امیدواریم که در خدمت آنها باشیم و قدمی در این راه برداریم.
ز تاب حادثه چون بگسلد کمند حیاتهنوز بسته آن زلف خم به خم باشیم
هوش مصنوعی: زمانی که طناب حیات از اثر حوادث پاره شود، هنوز هم ما درگیر همان زلفهای خمیده خواهیم بود.
چو هست کعبه مقصود کوی او، شاهیروا مدار که محروم از آن حرم باشیم
هوش مصنوعی: چون کعبه هدف ماست، نباید اجازه دهیم که کسی از آن مکان مقدس محروم بماند.