شمارهٔ ۱۳۸
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ غم و عشق صحبت می‌کند. شاعر از احساسی عمیق و غیرقابل بیان سخن می‌گوید که در دل دارد و نمی‌تواند آن را به دیگران منتقل کند. او به لزوم عشق و رازهایی که در آن نهفته است، اشاره می‌کند و می‌گوید که هر چه در مورد عقل و نکته‌های آن سخن گفته شده، اما هنوز اسرار عشق قابل بیان نیست. شاعر شدیداً از دوری معشوق رنج می‌برد و اعتراف می‌کند که در نبود او نمی‌تواند رونق بگیرد. در نهایت، او به شدت عشق خود را با اشک و درد مقایسه می‌کند و بیان می‌کند که تنها با درد و رنج می‌توان به حقیقت عشق دست یافت.
ما را غمی است از تو که گفتن نمی‌توانوز عشق، حالتی که نهفتن نمی‌توان
هوش مصنوعی: ما دلی پر از غم از تو داریم که نمیتوانیم در موردش صحبت کنیم و از عشق، احساسی داریم که نمیتوانیم آن را پنهان کنیم.
بسیار گفته شد سخن از نکته‌های عقلاسرار عشق ماند که گفتن نمی‌توان
هوش مصنوعی: بسیار در مورد نکات عقلانی صحبت شده، اما اسرار عشق را نمی‌توان به راحتی بیان کرد.
جاروب آن ره از مژه کردم، ولی چه سودچون کوی دوست رفتن و رفتن نمی‌توان
هوش مصنوعی: با اشکها و غمهایم سعی کردم راه را پاک کنم، اما چه فایده که نمیتوانم بدون رسیدن به کوی محبوبم ادامه دهم.
ما راست غنچه‌وار دلی مانده غرق خونبادی چو نیست از تو شکفتن نمی‌توان
هوش مصنوعی: ما مانند غنچهای هستیم که دلی پر از غم و درد دارد. وقتی تو نیستی، نمیتوانیم شکوفا شویم و رشد کنیم.
شاهی، نثار اشک تو دریست شاهوارکان جز به سوزن مژه سفتن نمی‌توان
هوش مصنوعی: سلطنت تو، مانند دری است که اشک تو بر آن نثار شده و هیچ چیز جز با سوزن مژه نمی‌تواند به آن آسیب بزند.