شمارهٔ ۱۳۹
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس عمیق عشق و دلدادگی است. شاعر از چشمان محبوب و تأثیر آن بر دلش صحبت می‌کند و نشان می‌دهد که به رغم پنهان بودن عشق، این احساسات شدید و عمیق وجود دارد. او از شرم و زیبایی محبوب می‌گوید که باعث پنهان شدن گل‌ها می‌شود و خود را در انتظار دیدار او می‌بیند. همچنین اشاره به ناپیدایی عشق دارد و این که اگرچه ممکن است عشق پنهان بماند، اما تأثیر آن بر روح و جان عاشق غیرقابل انکار است. در نهایت، شاعر از محبوب می‌خواهد که نورش را از او نگیرد، چرا که عاشق به شدت به او وابسته است.
مرا چشمی است از لعل تو در خون جگر پنهانسری بر آستانت گشته اندر خاک در پنهان
هوش مصنوعی: چشمی از زیبایی تو دارم که در خون دل پنهان شده و سری نیز در خاک نزد تو مخفی شده است.
به روی لاله‌گون یک ره به گلگشت چمن رفتیز شرم عارضت گل گشت تا سال دگر پنهان
هوش مصنوعی: در یک روز زیبا و گلزا، تو به میان گلهای چمن رفتی و به خاطر زیبایی چهرهات، گل‌ها در سال آینده به خاطر شجاعت خودت، به طرز پنهانی رشد کردند.
مرا چون آشکارا می‌رود خون دل از دیدهچه حاصل زانکه با چشم تو می‌بازم نظر پنهان
هوش مصنوعی: وقتی که اشکهای قلبم به وضوح از چشمانم میریزد، چه فایدهای دارد، از آنجا که من با نگاه تو، به طور پنهانی می‌بازم.
نهانی خواستم پیش خیالت جان کشم، لیکنچو عشق آوازه اندر داد کی ماند خبر پنهان؟
هوش مصنوعی: پنهانی میخواستم به خاطر خیالت جانم را فدای تو کنم، اما وقتی عشق به همه جا سخن او را منتشر کرد، چه دلیلی باقی ماند تا خبر پنهانی بماند؟
تو خورشیدی و شاهی ذره، چندین رو متاب از ویکه بیچاره هوادارست، اگر پیدا و گر پنهان
هوش مصنوعی: تو مانند خورشید هستی و دیگران مانند ذراتی کوچک به دور تو میچرخند. پس چرا از آنها روی برمیگردانی؟ آنها به تو وابستهاند، چه در دید باشند و چه در پنهان.