شمارهٔ ۱۴۲
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف احوالات عاشقانه و درد و رنج از دست رفتن محبوب می‌پردازد. شاعر از آثاری که عشق بر جانش گذاشته، مانند خون جاری از چشم و خطی نوشته شده به خون گل، صحبت می‌کند. ذکر لیلی و مجنون به نمادین بودن عشق اشاره دارد و نشان می‌دهد که بر سر این عشق، سنگینی و دشواری وجود دارد. شاعر اشاره دارد که به رغم گریه و تلاشی که برای فراموشی دارد، آتش عشق درونش همچنان شعله‌ور است. در نهایت، محبوب، شبیه نرگس خواب‌آلود، بر زندگی شاعر سایه انداخته و او را در افسانه‌های عشق غرق کرده است.
تا خط تو برطرف مه آورد شبیخوناز دیده روانست به هر نیم شبی خون
هوش مصنوعی: تا زمانی که خط تو برطرف شود، اشکهایم به خاطر یاد تو مانند سیلاب در شب جاری است.
خطی است به خون گل سیراب نوشتهآن سبزه نو رسته بر آن عارض گلگون
هوش مصنوعی: نوشتهای به رنگ خون بر روی زمین که سبزه تازهای بر روی چهره گلگون شکل گرفته است.
سنگی که زدی بر سر ما بیجهتی نیستلیلی به تکلف شکند کاسه مجنون
هوش مصنوعی: سنگی که بر سر ما انداختی بیدلیل نیست، لیلی به زحمت کاسه مجنون را میشکند.
چندانکه زدم گریه بر این شعله جانسوزساکن نشد آتش ز درون، آب ز بیرون
هوش مصنوعی: هرچقدر که بر این آتش دلخراش اشک ریختم، آتش درونم آرام نگرفت و آب از بیرون نیز نتوانست آن را خاموش کند.
شاهی، به هواداری آن نرگس پرخواببگذشت همه عمر به افسانه و افسون
هوش مصنوعی: یک پادشاه تمام عمرش را در پی جذابیت و خوابآلودگی آن نرگس زیبا گذرانید و گرفتار افسانهها و جادوها شد.