شمارهٔ ۱۴۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و هنرخلق نیکی اشاره دارد و از عشق و ارتباط عمیق آن با درد و رنج سخن می‌گوید. او می‌گوید که نمی‌توان بر عشق و زیبایی‌ها خرده گرفت، زیرا عشق و زیبایی، ترکیبی از لذت و درد هستند. اشاره به دشواری بیان عشق و زیبایی نیز در شعر وجود دارد؛ به طوری که نمی‌توان به راحتی از احساسات عمیق سخن گفت. در نهایت، شاعر به اهمیت واقعیت‌ها و عدم امید به شادی‌های بی‌پایه اشاره می‌کند و هشدار می‌دهد که اگر پادشاهی بر سر نداشته باشیم، نباید انتظار خوشی از دنیای بی‌حاصل داشته باشیم.
چو کلک صنع چنین رفت بر صحیفه «کن »مگیر خرده بر ارباب عشق و عیب مکن
هوش مصنوعی: وقتی که نقش آفرینی خالق به این شکل بر صفحه هستی رقم خورده است، ایراد نگیرید بر معشوقان و عیبجویی نکنید.
خراش سینه من باورت کجا افتدکه رنج بینی اگر پشت خاری از ناخن
هوش مصنوعی: به سختیهای درونی من فکر نکن؛ آیا میتوانی عمق رنجی را که احساس میکنم تصور کنی، در حالی که فقط یک خراش کوچک بر روی سینهام وجود دارد؟
حدیث قد تو گفتن، به شرح ناید راستز باغ سدره نهالیست کوتهی سخن
هوش مصنوعی: تشریح زیبایی و کمال تو به آسانی امکانپذیر نیست، مانند درختی که در باغ سدره وجود دارد و نمی‌توان به طور کامل آن را توصیف کرد.
خیال خال تو آسایش دلست، از آنبه داغ تازه مداوا کنند ریش کهن
هوش مصنوعی: تصویر زیبای تو آرامش دل من است، به همین دلیل بر زخم قدیمی داغ جدیدی میگذارند تا آن را بهبود بخشند.
بپای خم سر خود گر نمی نهی، شاهیامید عیش مدار از جهان بی سر و بن
هوش مصنوعی: اگر بر روی خم سر خود تکیه نکنید، نباید از دنیای بیاساس و بی‌پایه، انتظار خوشبختی و لذت داشته باشید.