شمارهٔ ۱۴۸
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به زیبایی و جذبه معشوق اشاره دارد و از حالت‌های عشق و درد ناشی از آن سخن می‌گوید. او به تصویر کشیدن احساسات خود می‌پردازد و به چشمان معشوق و اثراتی که بر دل او می‌گذارد، اشاره می‌کند. شاعر خود را همچون اسیری در دل جنگ عشق می‌بیند و از خطراتی که در این راه وجود دارد، ابراز نگرانی می‌کند. همچنین، به زیبایی‌های معشوق به عنوان گلی تازه و چشم‌نواز اشاره می‌کند و آرزو دارد که چمن عشقش همیشه پرآب و رنگین باشد. در نهایت، او به این نکته می‌پردازد که عدم ادای نام معشوق به نوعی ننگ به حساب می‌آید و حجاب‌هایی که بر سر راه عشق وجود دارد، به نام و ننگ او مربوط می‌شود.
ای در درون خسته نشان خدنگ توجانم جراحت از مژه تیز چنگ تو
هوش مصنوعی: ای که در درونم خستگی را نشان میدهی، جانم زخمهای زیادی از چشمان تیز تو خورده است.
گر لطف می‌نمایی وگر تیغ می‌زنیگردن نهاده‌ام چو اسیران به جنگ تو
هوش مصنوعی: اگر مهربانی کنی یا با تندی برخورد کنی، من تسلیم شدهام و مانند یه اسیر در برابر تو قرار گرفتهام.
ما خود فتاده‌ایم، ز ما برمدار دلای خاکسار گشته سر ما به سنگ تو
هوش مصنوعی: ما خود به زمین افتادهایم، پس دل تو را از ما دور نکن ای کسی که به خاکساری افتادهای و سر ما بر سنگ تو گذاشته شده است.
ای تازه گل که رشک بهارست عارضتخالی مباد این چمن از آب و رنگ تو
هوش مصنوعی: ای گل تازه، که زیباییات بهار را به حسرت میاندازد، امیدوارم این باغ هرگز از زیبایی و رنگ چهرهات تهی نماند.
شاهی، ز ننگ بود که نامت نبرد یارآری، حجاب راه تو شد نام و ننگ تو
هوش مصنوعی: به قدرت و عظمت پادشاهی، این ننگ است که یار تو حتی نامت را بر زبان نیاورد. نام و شهرت تو مانع رسیدن به راهی شده که باید در آن قرار بگیری.