شمارهٔ ۱۸۳
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی عشق و زیبایی است. شاعر به معشوق خود می‌گوید که خال او زیبایی خاصی دارد و دل او را به آرامش می‌آورد. دل‌هایی که از عشق پریشان هستند، در زلف‌های او آرام می‌گیرند. شاعر به معشوق هشدار می‌دهد که اگر دل خوشی می‌خواهد، باید بداند که این خوشی و ناخوشی‌ها به هم وابسته‌اند. همچنین، زیبایی و خطوط چهره‌ی معشوق باعث دیوانگی عاشقان می‌شود و اگر کسی شاهی در عشق هست، باید در حضور زیبایان با احتیاط رفتار کند.
خال که بر عارض مهوش نهیداغ بر این جان بلاکش نهی
هوش مصنوعی: اگر بر چهره معشوقهام لکهای از زیبایی بگذاری، گویی داغی بر این جان پر درد میگذاری.
دل که ز عشاق پریشان بریدر شکن زلف مشوش نهی
هوش مصنوعی: دل‌هایی که از عشق آشفته و بیقرارند، وقتی در گیسوان پریشان تو گیر کنند، آرامش مییابند.
گر دل خوش می‌طلبی، زینهارکوش که دل بر خوش و ناخوش نهی
هوش مصنوعی: اگر به دنبال شادی و دلخوشی هستی، حتما سعی کن که دلخوشی و ناراحتی را از هم جدا کنی و قلبت را به خوشیها بسپاری.
خط رخت مایه دیوانگی‌ستراست چو عنبر که بر آتش نهی
هوش مصنوعی: خط زیبای تو باعث دیوانگی می‌شود، مانند عنبری که وقتی بر آتش قرار میگیرد، بوی خوشی از خودش ساطع میکند.
شاهی، اگر هست دلی، زینهاردر ره خوبان پریوش نهی
هوش مصنوعی: اگر در زندگی مقام و قدرتی داری، مراقب باش که در مسیر عزیزان و نیکان، دل برنگیر و نگذار که عشق و محبت به آنها آسیب ببیند.