شمارهٔ ۵
هوش مصنوعی: اشعار بیانگر عشق به حقیقت الهی و درک عمیق از نزدیکی به خداوند است. شاعر از خواننده می‌خواهد که به جای وابستگی به دیگران، به محض عشق ورزی به خدا، ارتباط خود را با غیر او قطع کند. او از مقام باری تعالی و جایگاه والای خود صحبت می‌کند و اعلام می‌کند که او از غم‌ها فارغ است و تنها به عشق و نزدیکی به خداوند می‌اندیشد. همچنین دعوت می‌کند کسانی که شوق وصال دارند، به درگاه الهی زاری کنند و از غیر او یاری نطلبند. در مجموع، این اشعار تأکیدی بر عشق و نزدیکی به خداوند و دوری از وابستگی‌های دنیوی است.
از ذات حق تعالی اعلام بی نوا راگر عاشق تو مائی، کن ترک ماسوی را
هوش مصنوعی: اگر واقعا عاشق خداوند هستی، باید از همه چیز غیر از او دست برداری و به سوی او روی آوری.
ماذات ذوالجلالیم و از کبریا کمالیمما شاه با عطائیم از ما بجو تو مارا
هوش مصنوعی: ما از صفات بزرگ و جلال خداوند هستیم، و کمال ما از عظمت او ناشی میشود. ما سلطان عطا و بخشش هستیم، پس از ما بپرس و ما را جستجو کن.
من ذات بی نشانم، فارغ ز این و آنمکس را غمی ندارم، غمخوار باش مارا
هوش مصنوعی: من باید بگویم که من خودم را بیهویت و بینشان میدانم و از دنیای اطراف بیخبرم. به هیچکس اهمیت نمیدهم و دلم نمیخواهد که کسی درد و رنج من را حس کند.
من با تو مهربانم، بس شوق با تو دارمذوق دگر ندارم، جز قرب تو گدا را
هوش مصنوعی: من نسبت به تو مهربانم و به خاطر محبت تو شوق و اشتیاق بسیاری دارم. جز نزدیکی و قرار گرفتن در کنار تو دیگر آرزو و خواستهای ندارم.
گر شوق وصل داری، باما بکن تو زاریجز ما مجو تو یاری، خود یار باش مارا
هوش مصنوعی: اگر خواهان وصال هستی، با ما ابراز نیاز کن و جز ما کسی را به یاری نجو، خودت باید یاور ما باشی.