شمارهٔ ۱۳
هوش مصنوعی: این شعر به جست‌وجوی حقیقت و سیر درونی انسان می‌پردازد. شاعر از صوفی می‌خواهد که با صدق دل در مسیر صفا و سلامت قدم بردارد، و اشاره می‌کند که این راه با وجود زیبایی‌اش، خالی از زحمت نیست. او می‌گوید که برای به دست آوردن صفا باید از خودخواهی و نام و نشان فاصله گرفت.
شاعر با اشاره به لباس فقر و درویشی می‌پرسد اگر کسی این لباس را بر تن کند، چه تغییری در او ایجاد می‌شود و به نوعی به پوچی خودنمایی در جهان می‌پردازد. او بر این نکته تأکید می‌کند که در مکان‌هایی که خودنمایی وجود دارد، فقر و فنا درونی ناپیداست و باید از این توهم‌ها دور شد.
در انتها، شاعر به دوستش توصیه می‌کند که با صدق و خلوص دل به ذکر خدا بپردازد و از دنیای هوی و هوس فاصله گیرد. این شعر دعوتی به سادگی و راست‌گویی در راه معرفت و عشق است.
صوفی بصدق دل نشوی تاصفا کجاستاین راه باصفاست ولی جز جفا کجاست
هوش مصنوعی: اگر با دل پاک و صمیمانه نشوی، به کجا میتوانی به دنیای پاک و روشن واقعی دسترسی پیدا کنی؟ این مسیر زیبا و دلنشین است، اما جز رنج و سختی، چیزی نمیتواند تو را به آن برساند.
مقصود از جفاست خلاصی ز ما و منجز ما و من خلاص شُدن راه صفا کجاست
هوش مصنوعی: قصه این است که در زندگی، رهایی از خودخواهی و ناپاکی، تنها با کنار گذاشتن خود و منیت ممکن می‌شود. برای رسیدن به صفا و آرامش، باید بدانیم که راهش کجاست و چگونه میتوانیم از این خودستایی فراتر برویم.
گر دلق فقر را تو به پوشی چه میشودآن لایق تو سیرت درویشی را کجاست
هوش مصنوعی: اگر تو لباس فقر را به تن کنی، چه اتفاقی میافتد؟ مقام و سیرت درویشی که برازنده توست کجاست؟
وین پوشش تو دلق همه خودنمائی استجائیکه خود نمائی ست، فقر و فنا کجاست
هوش مصنوعی: این لباس تو تنها یک نمایش است. در جایی که نمایش و خودآرایی وجود دارد، فقر و نابودی چه جایی دارند؟
ای یار خود نمائی با دلق میکنیآخر ازین خیال پشیمانیت کجاست
هوش مصنوعی: ای محبوب، با لباس و زرق و برق خود نمایش میدهی، اما از این طرز فکر و رفتار خود چرا پشیمان نیستی؟
دائم تو ذکر هُو خوان، باصدق دل ای یارباهُو بساز هر دم آن هوی ها کُجاست
هوش مصنوعی: به طور مداوم به یاد و ذکر خدا باش و با دلی صادق و خالص، ای دوست، هر لحظه با او ارتباط برقرار کن. بگو ببین آن حال و هوای دیگر کجا رفته است؟