شمارهٔ ۱۸
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس تنهایی و عدم وفاداری در میان یاران است. شاعر با اشاره به اینکه در جمع زیادی از یاران تنها یک دوست واقعی دارد، نشان می‌دهد که این دوست، تنها کسی است که غمخوار اوست. او برای بیان ناامیدی‌اش از یاران، تاکید می‌کند که حتی با وجود صدها دوست، هیچ‌کدام به اندازه دوست حقیقی‌اش وفادار نیستند. شاعر بر این نکته تاکید می‌کند که هیچ کس را به اندازه دوستی خود نمی‌شناسد و این دوست تنها کسی است که به او امید و آرامش می‌دهد.
یاران صد هزار ولی یار ما یکی ستغمخوار کس ندیدم دلدار ما یکی ست
هوش مصنوعی: یاران و دوستان زیادی داریم، اما تنها یک نفر است که در غمهایمان همراهیمان می‌کند و از میان همه، فقط یک دلبر داریم که به ما محبت می‌کند.
من اُنس کس نگیرم، جز دوست آن حقیقیگر هم انیس بامن زان اُنس ما یکی ست
هوش مصنوعی: من هیچ دوستی جز خدا را نمیپذیرم، حتی اگر کسی دیگر هم با من باشد. در حقیقت، آن دوستی که با من است، همان دوست حقیقی است.
گر رشة ءِ گسته شود از هزار ستماز کس وفا ندیدم دلدار ما یکی ست
هوش مصنوعی: اگر هزاران ظلم و ستم بر سر زبانم بیاید، باز هم از هیچکس وفا و وفاداری ندیدهام، زیرا محبوب من تنها یک نفر است.
بس آزموده کردم با دلبران هر یکبا کی ز کس ندارم، مشکل بما یکی ست
هوش مصنوعی: من با دلبران زیادی تجربه کردهام و اکنون میدانم که هیچ کدام از آنها برایم مشکلساز نیستند، زیرا همه این مشکلات به یک نوع خاص باز میگردد.
باری وفا ندیدم ز یاران صد هزارزان رو دلم گسیخت که غمخوار ما یکی ست
هوش مصنوعی: من هرگز از دوستان وفاداری ندیدم، به همین دلیل دلم شکسته است؛ چرا که تنها یک نفر است که از ما مراقبت می‌کند.