شمارهٔ ۳۲
هوش مصنوعی: این شعر به تمایز بین دنیا و معنای واقعی زندگی اشاره دارد. نویسنده از لذت‌های زودگذر و مادی دنیا سخن می‌گوید که مانند عسل شیرین به نظر می‌رسد، اما از نظر معنوی تنها برای مردان حق و روحانیت ارزش دارد. او دعوت به سیر و سلوک معنوی می‌کند و بر لزوم رهایی از قید و بندهای دنیوی تأکید می‌کند. در نهایت، به پیوند با حق و رسیدن به کمال واقعی اشاره دارد و از مخاطب می‌خواهد تا از محدودیت‌ها رها شود و به عشق حقیقی بپیوندد.
تجوع ترانی تجرد تصلچه خوش لذت آید چشی گر عسل
هوش مصنوعی: اگر از عشق و ارتباطی خالص بهرهمند شوی، چه لذتی خواهد داشت! مثل چشیدن عسل که شیرینی آن را به خوبی حس میکنی.
عسل نیست جز جوع مردان حقچرا باز پرسی ازین لاتسل
هوش مصنوعی: عسل فقط به خاطر گرسنگی مردان حق به وجود میآید، پس چرا از این موضوع سوال میکنی؟
تو راه صفا گر بجوئی بیاکه جوی مصفاست راه رسل
هوش مصنوعی: اگر به دنبال آرامش و صفا هستی، به جوی صاف و زلالی بیا که مسیر درستی دارد.
مجرد نهء گر تو قید همهکجا وصل با آنکه او بی مثل
هوش مصنوعی: اگر تو از قید و بندها آزاد باشی، کجا میتوانی به وصل و اتحاد دست یابی؟ در حالی که او بینظیر است و هیچ چیزی مانند او وجود ندارد.
بجان خود مجرد شو، ای یار بسکه وصل این کمالست و ز غیر گسل
هوش مصنوعی: ای دوست، به جان خود، از وابستگیها رهایی پیدا کن. زیرا پیوستن به این کمال، بهترین حالت است و از دیگران جدا شو.
شنو حین قدر یار باهُو هنوزمجرد شو از جمله ناید خجل
هوش مصنوعی: هنگامی که یار با ارزش است، از خودت خجالت نکش و او را در دل نپروران.