شمارهٔ ۴۰
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس یأس و تناقضات درونی شاعر است. او به نوعی خود را از دین و ایمان خود دور می‌کند و به خاطر نادانی در راه مسلمانی، زناری به گردن می‌اندازد که نماد کفر است. شاعر احساس ننگ از ایمانش دارد و تصمیم می‌گیرد به صورت عمدی خود را کافر کند. او با این عمل به نوعی هویت و باورهای خود را زیر سوال می‌برد و احساس می‌کند که در محفل مومنان، کفر دارد. در نهایت، او به یار کافر خود اشاره می‌کند و از وضعیتی که در آن قرار دارد، ابراز تأسف می‌کند.
تارها زنار در گردن کنمخویش را باید که من کافر کنم
هوش مصنوعی: من باید خود را به زنجیر کنم؛ زیرا میخواهم کفر داشته باشم.
راه مسلمانی ندانم راه چیستزان سبب زنار در گردن کنم
هوش مصنوعی: من نمیدانم راه صحیح زندگی مسلمانانه چیست، به همین خاطر علامت ناپسند اطراف گردنم میاندازم.
ننگ می آید مرا ز ایمان خویشبالیقین من خویش را کافر کنم
هوش مصنوعی: من احساس شرم میکنم از ایمانی که دارم و باور دارم که اگر بخواهم، میتوانم خود را مانند یک کافر ببینم.
بسته ام زنار کافر گشته اممومنان را هر زمان کافر کنم
هوش مصنوعی: من خود را به زنجیر کفر بستهام و هر بار که به میان مومنان میروم، آنها را نیز به کفر وادار میکنم.
یار کافر گشت ایمان خود فروختوای این زنار در گردن کُنم
هوش مصنوعی: یارم به کفر گرایش پیدا کرد و ایمانش را از دست داد. افسوس که این بند برای من به منزله زنجیری در گردن است.