شمارهٔ ۴۸
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عاشقانه و درد عاطفی شاعر می‌پردازد. شاعر از عشق خود به یک پری سخن می‌گوید و از اینکه در این عشق، تمامی مسائل را تحت‌الشعاع قرار داده است. او می‌گوید که هیچ‌کس جز این معشوق برایش مهم نیست و علی‌رغم درد و رنجی که این عشق به او تحمیل می‌کند، به او وابسته است. شاعر خود را بین عقل و جنون می‌بیند و عشق را تنها راه نجات می‌داند. در نهایت، او به وضوح می‌گوید که هیچ چیز جز عشق واقعی او را نمی‌تواند راضی کند و حتی حاضر است جان خود را برای این عشق فدای کند.
به هردم از غمش هیها ولی یاری‌ست بی‌پرواهندارم غیر او ماوی، ولی یاری‌ست بی‌پرواه
هوش مصنوعی: در هر لحظه از دردش فریاد میزنم، اما با این حال یاری هست که به هیچ چیزی اهمیت نمیدهد. غیر از او، جایی برای پناه ندارم، اما اوست که بیهیچ قید و شرطی تنها یار من است.
ز عشق آن پری سوزم، درون خویش می‌جوشمتبه شد کار امروزم، ولی یاری‌ست بی‌پرواه
هوش مصنوعی: از عشق آن پری، در درون خود میسوزم و شور و شعف دارم. با اینکه امروز کارم خراب شده، ولی یاری هست که نگران نیست.
به عقل خویش معقولم، به نزد خلق مجنونمنشانه‌وار این جانم، ولی یاری‌ست بی‌پرواه
هوش مصنوعی: من به عقل و تفکر خودم منطقی و معقول هستم، اما در نظر مردم دیوانه به نظر میرسم. این حالت من، نشانهای از وجودم است، اما در واقع یاری در کنارم است که نسبت به من بیتوجه و بیپرواست.
طریق عشق می‌دانم، ز درد اوراق می‌خوانمبه رخ دلدار مفتونم، ولی یاری‌ست بی‌پرواه
هوش مصنوعی: من راه عشق را میشناسم، درد و رنج را در ورقهای زندگی میخوانم. به چهره محبوبم خیرهام، اما همدمی دارم که بیاعتناست.
شبی بازی دراندازم، شود ظاهر همه رازمسر خود را فدا سازم، ولی یاری‌ست بی‌پرواه
هوش مصنوعی: در شبی خاص قصد دارم که همه رازهایم را فاش کنم. برای این کار حاضرم جانم را فدای دیگران کنم، اما این رازی که خواهم گفت، بدون توجه و بیپروا از سوی یک یار خواهد بود.
منم یاری نه آن یارم که دل از دوست بردارمبه هردم خون جگر خوارم، ولی یاری‌ست بی‌پرواه
هوش مصنوعی: من یاری هستم که هرگز از دوستی دست نمیکشم. هر لحظه که دلم میشکند، تحمل میکنم، اما من یاری هستم که دلم در برابر مشکلات نمیلرزد.