شمارهٔ ٣٧ - ایضاً قصیده در منقبت حضرت علی مرتضی(ع) والصلوه - ابن یمین

آنرا که پیشوای دو عالم علی بودنزد خدای منزلتی بس علی بود

اقبال دارد آنکه زند دم ز دوستیشبل بندگی قنبرش از مقبلی بود

امروز هر دلی که تهی باشد از ولاشروز جزا ز نار سقر ممتلی بود

بر اتفاق مرشد و هادی اولیاستاز نور اوست مقتبس آنکو ولی بود

شرطست در نماز جماعت امام راکاو را از آن میان صفت افضلی بود

فاضل بجای ماندن و مفضول را امامکردن نه در طریقه حق مبطلی بود

هر کس که مؤمنست بفرمان مصطفیمولاش اگر عناد ندارد علی بود

گر فیض او مدد نکند خاطر مراآخر مرا بگوی که این پر دلی بود

ممدوح از این قبیل که گفتم فضایلشگفتن مدیح غیر وی از جاهلی بود

تا زنده ماند ابن یمین کار افضلشدر گلشن مدایح او بلبلی بود