شمارهٔ ٩٠ - وله ایضاً قصیده در مدح تاج الدین علی سربداری

هوش مصنوعی: این شعر نغز درباره‌ی ستایش و عظمت یک حکمران بزرگ و عادل است. شاعر از منظر توفیقاتی که از سوی خداوند نصیبش شده، به ستایش شهریاری می‌پردازد که هم نماد ملک و دین است و هم عدالت و حکمت را به ارمغان می‌آورد. او را به عنوان یک پیشوای عادل و نیکوکار توصیف می‌کند که در دورانی سخت می‌تواند مظهر امید باشد. شاعر به ویژگی‌های برجستهٔ او مانند قدرت و حکمت اشاره می‌کند و با تشبیهات بی‌نظیر، توانمندی و جایگاه والای او را به تصویر می‌کشد. او همچنین به یاری و برکت‌هایی که از این حاکم به مردم می‌رسد، اشاره می‌کند و اعلام می‌دارد که بدون او، زمین و آسمان تحت فرمانش خواهد بود، و همگان به دنبال او خواهند بود. در پایان، شاعر از ارادهٔ آن حاکم برای تقسیم نعمت‌ها و خیرات سخن می‌گوید و از او می‌خواهد که او را به عنوان بنده‌ای در درگاهش بپذیرد و تقدیر را به او بسپارد. به طور کلی، شعر ابراز شکرگزاری و امید به آینده‌ای روشن تحت رهبری این حاکم عادل و بزرگ است.