شمارهٔ ١٠٣ - ایضاً له

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و شیدایی شاعر نسبت به معشوقش است. او بیان می‌کند که حتی اگر جان شیرینش در عشق معشوقش تلف شود، باز هم دلش با مهر او شاداب است. شاعر به زیبایی معشوق و تأثیر آن بر خودش اشاره می‌کند و می‌گوید که دیدن او برایش همچون گوهری ارزشمند است. او در عین حال از درد و رنجی که ناشی از عشق است، صحبت می‌کند و این را طبیعی می‌داند. شاعر به مقایسه‌هایی از طبیعت و زیبایی‌های آن می‌پردازد و عشقش را به آبی دریا و نعمت‌های الهی ربط می‌دهد. همچنین اشاره می‌کند که حتی اگر در جحیم باشد، باز هم بدون معشوقش نمی‌تواند خوشحال باشد. شاعر از دوستانش نیز سخن می‌گوید و اینکه آنها درباره حال او نگرانند. در پایان، شاعر به اهمیت و عظمت عشق اشاره کرده و از قهر و قدرت معشوقش می‌گوید که هیچ کس توان مقابله با او را ندارد.