شمارهٔ ١۴۵ - ایضاً

هوش مصنوعی: این شعر به نوعی به شکایت و درد دل شاعر از بی‌وفایی و ظلم زمانه پرداخته است. شاعر از سپهر (آسمان) می‌پرسد که تا کی به او و گروهش جفا خواهد کرد. او می‌گوید که چشمش از غبار آستان سفلگان (پست‌ترها) خسته است و از بی‌مهری‌ها به ستوه آمده. شاعر به بیگانگی و غم‌های پیوسته‌اش اشاره می‌کند و از زندگی پر از رنج خود می‌نالد. او از نداشتن صفا از معشوقش گلایه کرده و می‌پرسد که تا کی باید این حال را تحمل کند. همچنین به ناامیدی از دنیای بی‌رحم و بی‌بخشش اشاره می‌کند و از بی‌اعتنایی به فضل و هنر می‌زند. در نهایت، او از کژروی‌های زمانه و بی‌فکری مردم شکایت کرده و از بی‌عدالتی و ناپایداری در جهان سخن می‌گوید. این متن به نوعی عذاب و درد انسان در برابر ناملایمات زندگی و سرنوشت را به تصویر می‌کشد.