شمارهٔ ۵
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت‌ها به غم و جدایی از معشوق اشاره می‌کند. او می‌گوید که غم از دلش جدا نمی‌شود و اشک‌هایش تحت تأثیر عقلش قرار نمی‌گیرند. حسرتی عمیق دارد و دلش بدون دیدن محبوب، دردمند است. او خود را غرق در غم جدایی می‌بیند و نمی‌تواند اشک‌هایش را کنترل کند. اظهارات شاعر نشان می‌دهد که جدایی از محبوب، او را به شدت آزار می‌دهد و حتی در گفت‌وگو با معشوق نیز به ناکامی‌اش اشاره می‌کند؛ چراکه این احساس جدایی از ابتدای تاریخ بشری وجود داشته است. در نهایت، شاعر به ارتباط بین دوستان در روزگار اشاره می‌کند که دائما در حال تغییر و فاصله گرفتن هستند.
باشد از من باز کمتر غم جداغم نشد زین خسته دل یکدم جدا
هوش مصنوعی: اگرچه من کمتر از قبل غم را احساس میکنم، اما این غم هنوز از دل خستهام جدا نشده است.
آب چشمم را نیارد کرد عقلدر هوای عارضش از دم جدا
هوش مصنوعی: چشمهای من از شدت احساس پر از اشک شده، اما عقل نمی‌تواند به من کمک کند چون دلبستگی به زیبایی او، مرا از تفکر و تصمیمگیری صحیح باز داشته است.
بی رخ جانپرورش دارم دلیهمچو ریشی مانده از مرهم جدا
هوش مصنوعی: بدون چهره و حضور تو، قلبی درد کشیده دارم که مانند زخم عمیق و بدون درمانی است.
تا غریق بحر هجران گشته امچشمه چشمم نشد از نم جدا
هوش مصنوعی: من به حدی در درد جدایی غرق شدهام که اشکهایم هیچگاه از نم و رطوبت بازنمیمانند.
بسکه امواج پیا پی میزندکس نیارد کردنش از یم جدا
هوش مصنوعی: به خاطر اینکه امواج به طور مداوم به هم میزنند، هیچکس نمی‌تواند او را از دریا جدا کند.
گفتمش جانا نپنداری مگرمن بکام از درگهت گشتم جدا
هوش مصنوعی: به او گفتم، ای عزیز، آیا نمیدانی که من از درگاه تو دور شدم؟
گفت کای ابن یمین پیش از تو نیزگشت ناکام از بهشت آدم جدا
هوش مصنوعی: این شخص به ابن یمین می‌گوید که قبل از تو نیز افرادی بودند که از بهشت آدم محروم شدند و ناکام ماندند.
روزگار احبابرا چون روز و شبدر پی هم دارد و از هم جدا
هوش مصنوعی: دوستان و آشنایان مانند روز و شب به دنبال هم هستند و هیچگاه از یکدیگر جدا نمیشوند.