شمارهٔ ۱۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با زبانی احساسی و عاشقانه به وصف عشق و درد و رنج ناشی از آن می‌پردازد. او می‌گوید که زیبایی و شمع‌وار بودن معشوقش باعث سوختن او شده است، مانند پروانه‌ای که به شمع نزدیک می‌شود. شاعر همچنین به خرید دلش از لب‌های شیرین معشوق اشاره می‌کند، و با وجود اینکه در این معامله آسیب دیده، به خاطر آن شکرگزار است. او در گفت‌وگو با معشوقش از عشق ملایم صحبت کرده اما پاسخ سختی دریافت کرده که دلش را می‌سوزاند. شاعر از معشوقش می‌خواهد که محبتش را از او دور نکند، زیرا زیبایی‌اش مانند آفتاب است و او را می‌سوزاند. در نهایت، شاعر به این موضوع اشاره می‌کند که بارها تلاش کرده تا دل معشوقش را نرم کند، اما غم و دلتنگی همچنان او را می‌سوزاند.
شمع رخسار تو شیرین پسرا سوخت مراجرم ناکرده چو پروانه چرا سوخت مرا
هوش مصنوعی: زیبایی چهرهات مثل شمعی است که من را می‌سوزاند. بیآنکه مرتکب گناهی شده باشم، مانند پروانه‌ای که به شمع نزدیک می‌شود، من نیز به خاطر تو دچار سوختگی شدم.
دل خرید از لب شیرینت بجانی شکریشاکرم گر چه درین بیع و شرا سوخت مرا
هوش مصنوعی: دل من را از لب شیرینت خریدی و من به خاطر این که جانم را به عشق تو میدهم، شکرگزارم، هرچند که در این معامله، من سوختم و ناراحت شدم.
با تو گفتم ز تف عشق بنرمی سخنیسخت گفتی که کرا سوخت کرا سوخت مرا
هوش مصنوعی: با تو درباره عشق به نرمی صحبت کردم، اما تو کلامی سخت و ناسازگار گفتی که قلب من را آتش زد و سوخت.
گفتمت سایه لطف ز سرم دور مدارآفتاب رخ تو خوش پسرا سوخت مرا
هوش مصنوعی: به تو گفتم که سایهی مهرت را از من دور نکن، زیرا تابش آفتاب زیباییات، به دل من آسیب زده و مرا سوزانده است.
بارها ابن یمین گفت و دلت نرم نشدکه تب و تاب غمت سوخت مرا سوخت مرا
هوش مصنوعی: ابن یمین بارها از دل خود سخن گفت، اما تو هرگز نرم نشدی. غم تو به گونهای بر من تأثیر گذاشت که مرا در آتش حسرت سوزاند.