شمارهٔ ۳۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به ستایش معشوقی می‌پردازد که زیبایی و جذابیت او به اندازه‌ای است که او را با خورشید و دیگر نمادهای زیبایی مقایسه می‌کند. او به صفات معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ‌کس به پای او نمی‌رسد. شاعر از جدایی و غم به دلیل دوری از معشوق صحبت می‌کند و احساس می‌کند که ارتباط واقعی با او ممکن نیست. همچنین، به زلف‌های معشوق که حاکم بر دل‌های عاشق است، اشاره می‌کند و در نهایت احساس عجب از وضعیت خود را بیان می‌کند.
بحسن روی تو خورشید عالم آرانیستبلطف رسته دندان تو ثریا نیست
هوش مصنوعی: زیبایی چهرهات مانند خورشید درخشان است و به لطف دندانهایت، ستارههای آسمان نیز در برابر تو کمنور به نظر میرسند.
توئی چو سرو ولی سرو ماهرخ نبودتوئی چو ماه ولی ماه سرو بالا نیست
هوش مصنوعی: تو مانند سرو هستی، اما سرو مانند تو زیبایی ندارد. و تو همچون ماهی، ولی ماهی که نمیتواند به زیبایی تو باشد.
ز جان غلام قد همچو سرو آزادتشدم ولی سخن راست با تو یارا نیست
هوش مصنوعی: من برای جان و دل به قد بلندی مانند سرو تو آزاد شدم، اما نمیتوانم با تو راستی را بگویم، ای دوسته من.
ز دست غم بر هم گر ترا بجانب مننظر بعین عنایت بود فاما نیست
هوش مصنوعی: اگر غم باعث شود که به سوی من دلتنگی کنی و با چشم مرحمت به من نگاه کنی، اما این نگاه وجود ندارد.
از اینطرف که منم نیست در میان میلیمیان تست اگر هست لیک پیدا نیست
هوش مصنوعی: از این طرفی که من هستم، میلی در میان تو وجود ندارد. اگر هم باشد، آشکار نیست.
بزلف کافرت ایمان ندارد ابن یمیناگر چو زلف تو شوریده وش ز سودا نیست
هوش مصنوعی: موهای معشوقهات جوانهزنی نمیکند، ای ابن یمین! اگر به زلف تو بیتابی و دیوانگی نداشته باشد، این نشانهی عشق نیست.
ز چین زلف تو هر حلقه ئی بدست دلیستعجب که مملکت زنگبار یغما نیست
هوش مصنوعی: هر حلقه از زلف تو مانند دلی در دست است که شگفتانگیز است که این زیبایی و جذابیت مانند کشوری غارتشده نیست.