شمارهٔ ۴۵
هوش مصنوعی: اشعار به زیبایی به توصیف زیبایی‌ها و خصوصیات مثبت یک شخص یا موجود می‌پردازد. شاعر از خنده و گفتار شیرین فردی اشاره می‌کند و او را با سروی خوش‌حرکت و رفتاری دلنشین مقایسه می‌کند. سپس به تأثیر عشق و زیبایی در دل‌های عاشقان و تأملات آن‌ها اشاره شده و به زیبایی‌های ظاهری و باطنی پر اهمیت پرداخته می‌شود. در نهایت شاعر احساسات پراکنده خود را از غم‌ها و اشتیاق به محبوب بیان می‌کند و به وفاداری و دلسوزی نسبت به معشوق اشاره می‌کند.
خوشست آن پستهٔ خندان و خوش آن گفتارتخوشست آن سَروِ خرامان و خوش آن رفتارت
هوش مصنوعی: این پستهای که لبخند میزند بسیار دلپذیر است و گفتار تو هم همینطور. آن سرو زیبای رقصان هم جالب و زیباست و رفتارت هم خوشایند است.
یادِ صحّت ببرد از دل صاحب‌نظرانچشمِ شیرافکنِ آهو شکنِ بیمارت
هوش مصنوعی: چشم آهو مانند و شکنندهی تو، دل صاحبنظران را از یاد سلامتی دور می‌کند و آن‌ها را بیمار می‌کند.
به تَوهّم ز رُخت گر بربایم بوسیبنماید اثرش نازکی رخسارت
هوش مصنوعی: اگر من از زیبایی چهرهات الهام بگیرم، بوسهام بر آن اثر نازکی که بر روی صورتت است، نمایان خواهد شد.
دهنت نیست بتحقیق و کس ار گفت که هستهیچ دانی ز چه گفت از شکرین گفتارت
هوش مصنوعی: زبانت ناتوان است و نمیتواند حقیقت را بیان کند و اگر کسی هم بگوید که میداند، آیا میداند که در مورد لحن شیرین گفتارت چه میگوید؟
چون دل لاله سیه شد دلم از غم که مبادناگهان سبزه نشیند ز بر گلنارت
هوش مصنوعی: وقتی دل لاله زرد شد، دلم از غم پر شده که ناگهان سبزهای بر روی گل تو ننشیند.
کم بوَد بندهٔ دلسوزترت زِ بْنِ یمینگر چه بِه زِ بْنِ یمین بنده بوَد بسیارت
هوش مصنوعی: تنها بندهای که برای تو دلسوزتر از ابن یمین است، کم است، هرچند که او به از آن بندههاست.