شمارهٔ ۴۶ - ابن یمین

دلا بدست گرفتی می این چه دستانستنه می گلست و نه طبعت هزار دستانست

ز خوی دختر رز عفت و صلاح مجویکه رو شناس خرابات و یار مستانست

بدستکاری فعلش در اوفتد از پایهر آنکه سرکش و پر دل چو پور دستانست

کجا بخانه نشیند مگر بود محبوسکسی که پرورش او بباغ و بستانست

گرت قراضه زر بر کفست همچون گلز نور عارض او مجلست گلستانست

و گر چو سرو تهیدست میروی بر اومرو که او متنفر ز تنگدستانست

شگفتم آید از آنکس که داد گوهر عقلبمهر آنکه نه اندر خور شبستانست

ز جام عشق طلب کن شراب جانپرورکه خون دختر رز بهر می پرستانست

بشوی دست ز خویش و بس آنگه از می عشقبسان ابن یمین مست شو که مستانست