شمارهٔ ۵۸
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به توصیف زیبایی و جذابیت محبوب خود می‌پردازد. از بیداری صبحگاهی و شکل‌گیری احساسات عاشقانه سخن می‌گوید و به طرز شاعرانه‌ای لب‌های محبوب را با غنچه‌های باز و خندان مقایسه می‌کند. او از فتنه‌ها و جاذبه‌های مطلوبی که در هر مجلس با حضور محبوب ایجاد می‌شود، یاد می‌کند و به خواب‌های عاشقانه‌اش اشاره می‌کند که در آن خیال زلف محبوبش را دیده است. شاعر آرزو می‌کند که بتواند از عشق محبوب بهره‌مند شود و در کنار او زندگی کند. در نهایت، با زبانی عاشقانه، به تقدیس محبوب و زیبایی‌هایش می‌پردازد و از عشق خود به او می‌گوید.
سحرگه چون برانگیزد ز خواب آهنگ میدانتبفال سعد بنماید قمر روی از گریبانت
هوش مصنوعی: صبحگاه وقتی تو را از خواب بیدار کند، آهنگ کار تو را خوشی و سعد نشان میدهد و ماه روی زیبایت از زیر چادر تو نمایان می‌شود.
دهان غنچه از شادی بماند باز اگر گویمکه با وی نسبتی دارد لب چون غنچه خندانت
هوش مصنوعی: اگر بگویم لب‌های تو با او نسبتی دارد، دهان غنچه از شادی باز خواهد ماند، چون لب‌های تو مانند غنچهای است که میخندد.
بهر مجلس که بنشینی هزاران فتنه برخیزدز بس کاندر جهان شورست از آنشیرین نمکدانت
هوش مصنوعی: هر جا که تو حضور پیدا کنی، فتنه‌ها و آشفتگیهای زیادی به وجود میآید؛ زیرا در این دنیا بواسطه شیرینی و جذابیت کلام تو، شور و شوق زیادی وجود دارد.
خیال زلف تو دیدم شبی در خواب و دل میگفتندانم تا چها بینم از این خواب پریشانت
هوش مصنوعی: شبی در خواب، تصویری از زلفهای تو را دیدم و دلم به من میگفت که نمیدانم چقدر از این خواب آشفته را ببینم.
اگر بختم دهد یاری که یابم از لبت کامیبمانم چون خضر زنده ز ذوق آبحیوانت
هوش مصنوعی: اگر بختم یاری کند و از لبانت کامی ببرم، همچون خضرِ زنده در لذتی از آب بمانم.
بخاک پایت ای دلبر که سربازم چو پروانهگرم در خواب بنمائی رخ چون شعله رخشانت
هوش مصنوعی: به زمین پای تو میافتم، ای محبوب، زیرا که مانند پروانهای هستم که وقتی تو در خواب هستی و چهرهات چون شعله میدرخشد، به تو نزدیک میشوم.
دل ابن یمین در بر کبوتر وش طپد از غمکه عکس شهپر طوطی فتد در شکر ستانت
هوش مصنوعی: دل ابن یمین به شدت تحت تاثیر زیبایی کبوتر است و از غم و اندوهی که دارد میتپد، زیرا تصویری از بالهای طوطی در شیرینی و لطافت تو به یادش میآورد.