شمارهٔ ۹۷ - ابن یمین

باز آمد آن نگار که از ما بریده بودو ز هجر او قرار ز دلها رمیده بود

بر صورتیکه دیده رضوان بباغ خلدحوری نظیر آن بت زیبا ندیده بود

زنجیر عنبرین ز سر زلف ساختهگوئی که شور این دل شیدا شنیده بود

بر روی همچو ماه چو منشور شهریاربهر فریب خلق دو طغرا کشیده بود

گل را بپای و پیرهن لعل را ز سراز رشک روی آن بت رعنا دریده بود

سرو سهی که بر چمن آزاد می زیددر بندگیش قامت والا خمیده بود

عشق من و حکایت حسنش بهر مقامهمچون حدیث وامق و عذرا رسیده بود

دل بیقرار بود ز سودای زلف اوگوئی که تاب طره حورا ندیده بود

ابن یمین گناه چه بر دل همی نهیاول بنای فتنه و غوغا ز دیده بود