شمارهٔ ۹۹
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی‌های معشوق و تاثیرات آن بر شاعر می‌پردازد. شاعر از گل و سنبل، نرگس خواب‌آلود، قمر و لبان معشوق صحبت می‌کند و نشان می‌دهد که چطور این زیبایی‌ها باعث اشک و جراحت‌های عاطفی او می‌شوند. او به ادب و احترام در برابر معشوق اشاره می‌کند و در نهایت آرزوی رسیدن به لبان معشوق را دارد که نشان‌دهنده عشق و longing عمیق اوست.
بر برگ گلش سنبل سیراب ببینیددر حقه لعلش گهر ناب ببینید
هوش مصنوعی: بر روی برگ گلش، سنبل را سیراب ببینید و در جواهر لعلش، مروارید ناب را مشاهده کنید.
چون خفته بود نرگس جادوش بیائیددر دور قمر فتنه در خواب ببینید
هوش مصنوعی: وقتی نرگس جادو در خواب بود، بیایید و در دایره قمر، فتنهای را ببینید که در خواب شکل گرفته است.
شرط ادب آنست که آرید سجودشچون بر قمر از غالیه محراب ببینید
هوش مصنوعی: شرط رعایت ادب این است که چون به پرستش و احترام برمیخیزید، باید همچون دیدن ماه در آسمان پرستش و سجود کنید.
خون دلم از عکس لبش جوش برآوردخونی که بجوشست ز عناب ببینید
هوش مصنوعی: دل من به خاطر یاد آن لبها به شدت آشفته و غمگین شده است، مثل خونِ جوشیده از میوه عناب که همچنان جذاب و شگفتانگیز است.
از پرتو خورشید رخ او تن زارمچون تار قصب سوخت ز مهتاب ببینید
هوش مصنوعی: به خاطر نور خیرهکننده او، حال من همانند نازکبدنی است که از گرما خشک و سوخته شده، مانند نی شکسته. وقتی که نور ماه به او میتابد، این حالت را میتوان دید.
در آرزوی لعل لبش ابن یمین رابر روی چو زر اشک چو سیماب ببینید
هوش مصنوعی: در آرزوی لبهای سرخ و زیبا او، ابن یمین به چشم میخورد؛ اشکی مانند جیوه بر روی صورتش نمایان شده است.