شمارهٔ ۱۰۲
هوش مصنوعی: غزل به بیان غم و اندوه ناشی از جدایی و دوری از دوست می‌پردازد. شاعر احساس دل‌تنگی عمیق و بی‌صبری خود را نسبت به هجران دوست توصیف می‌کند و این غم را فراتر از واژه‌ها می‌داند. او می‌گوید که صبوری دیگر جایی ندارد و عشقش به دوست مانند بهار و باغی است که تحت تأثیر خزان قرار گرفته است. شاعر از درد و اشک خود که راز دلش را فاش کرده سخن می‌گوید و از طرفی از دوست درخواست می‌کند که او را فراموش نکند. در نهایت، شاعر به احساس سرگردانی و بی‌پناهی در برابر تقدیر و شرایط سخت زندگی اشاره می‌کند و از ناتوانی در کنار آمدن با خصم و مشکلات می‌گوید.
با ما غم هجران تو ای دوست نه آن کردکان قصه توانیم بصد سال بیان کرد
هوش مصنوعی: دوست عزیز، غم دوری تو با ما قدری متفاوت است. آن شخص که توانسته است این قصه را به مدت صد سال بگوید، حالا دیگر به یاد نمیآید.
از خانه دل رخت صبوری بدر انداختچه جای صبوری که از اینخانه روان کرد
هوش مصنوعی: از دل، رخت صبوری را بیرون انداختند، چون دیگر جایی برای صبوری نیست که از این خانه (دل) خارج شده است.
با باغ و بهار طربم آتش شوقتآن کرد که با برگ رزان باد خزان کرد
هوش مصنوعی: با زیباییهای باغ و بهار شاد و خوشحالم، اما آتش عشق من آنقدر شدت دارد که حتی با وزش باد خزان هم نتوانسته خاموش شود.
پیدا شد ازین اشک روان خلق جهانرارازیکه دل غمزده در پرده نهان کرد
هوش مصنوعی: از این اشک روان، رازی برای جهانیان آشکار شد که دل اندوهگین، آن را در پس پرده پنهان کرده بود.
دریاب مرا بار دگر زنده کزین پسهجران تو ای سرو روان قصد روان کرد
هوش مصنوعی: من را دریاب، چون بار دیگر زندهام. از این پس جدایی تو، ای سرو خوشروح، به جانم سخت آسیب رسانده است.
چوگان قضا باز چو گوی ابن یمین راسرگشته و برگشته در آفاق دوان کرد
هوش مصنوعی: قضا و سرنوشت مانند یک بازی چوگان است که گوینده، همچون گوی ابن یمین، در دنیای پر پیچ و خم و تغییرات مختلف به راه خود ادامه میدهد و در جستجوی هدفش در حال حرکت است.
با ما سرگردون جفا پیشه چو خوش نیستبا خصم و بوی غیر مدارا چه توان کرد
هوش مصنوعی: با ما که آزار و بدرفتاری می‌کند، اگر خوشایند نیست، با دشمن و کسانی که به ما بیاعتنایی میکنند، چه میتوان کرد؟