شمارهٔ ۱۰۶
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و جذابیت یک سنبل (گل) در میان گل‌ها اشاره دارد و از جذابیت‌های طبیعی و عشق سخن می‌گوید. شاعر به توصیف زیبایی‌ها و تأثیرات نظیر نسیم صبحگاهی و جلوه‌گری بلندی‌ها می‌پردازد. همچنین به احساس عشق و دلتنگی برای معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که آواره شدن و دوری از وطن، حاکی از عشق و طلب یاری است. در پایان، شاعر به شهرت و زیبایی کلامی اشاره می‌کند که از فردی به نام ابن یمین می‌آید و او را به خاطر لطافت سخنش ستایش می‌کند.
تا سنبل تر بر سمنت جلوه گری کردبس غالیه سائی که نسیم سحری کرد
هوش مصنوعی: تا زمانی که سنبل (گلی خوشبو) بر روی زمین به نمایش زیبایی خود ادامه داد، نسیم صبحگاهی (نسیم سحر) چقدر لطافت و زیبایی ایجاد کرد.
در معرض بالای بلندت بسوی سروهر کس که نظر کرد ز کوته نظری کرد
هوش مصنوعی: هر کسی که به زیبایی و بلندی قامت تو نگاه می‌کند، در واقع به خاطر کمنظری و محدودیت دید خود، نتوانسته است به درستی زیبایی و عظمت تو را درک کند.
زد با دهنت غنچه ز خود لاف و از اینرویدر پیش ریاحینش صبا پرده دری کرد
هوش مصنوعی: با دهان خود، غنچهای از خود نشان دادی و از این سو، نسیم صبحگاهی پرده را کنار زد و به گل‌ها نزدیک شد.
ایدل مرو اندر پی آن ترک پریوشکایام بغم مدت عمرم سپری کرد
هوش مصنوعی: ای دل، به دنبال آن دختر زیبای ترکپوش نرو، زیرا که عمر من در غم او سپری شده است.
دیوانگیی باشد اگر مردم عاقلگویند که سر در سر سودای پری کرد
هوش مصنوعی: اگر انسانهای عاقل بگویند که کسی در عشق و عاشقی دیوانه شده است، این خودش دیوانگی است.
واجب بود آواره شدن از وطن خویشآنرا که طلبکاری یاری سفری کرد
هوش مصنوعی: کسی که به دنبال دوستی و یاری در سفر است، ناگزیر باید از وطن خود دور شود و در آوارهگی به سر ببرد.
شد شهره بشیرین سخنی ابن یمین زانکش طوطی جانرا لب لعلت شکری کرد
هوش مصنوعی: بشیرین که در سخنگفتن معروف شده، به خاطر توطیای جان که زبانش شیرین است، از لبهای تو قدردانی کرده است.