شمارهٔ ۱۲۸ - ابن یمین

صبا ز برگ گلش چون کلاله بر گیرددلم چو سنبلش آشفتگی ز سر گیرد

چو یوسف است بخوبی ولی سلیمان وارهزار کشور جانرا بیک نظر گیرد

دمید سبزه تر بر کنار سرخ گلشچو هاله ئی که ز قوس قزح قمر گیرد

بغیر غالیه گون خط بگرد سطح مهشکه دید شام که او دامن سحر گیرد

بسوزم از تف دل گفتمش چنان زغمتجواب داد که با من کجات در گیرد

باختیار سفر از جناب حضرت اوکسی کند که دل از جان خویش بر گیرد

از او جدا نتوانم شدن که روز وداعرود ز دیده من سیل و رهگذر گیرد

نه آن بود دل من گر هزار جور کشدکه جز طریقه عشقش ره دگر گیرد

نباید ابن یمین را جفاش تلخ از آنکچو بگذرد بلبش لذت شکر گیرد