شمارهٔ ۱۳۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عشق و زیبایی معشوق اشاره دارد. او می‌گوید اگر چشمش جمال معشوق را ببیند، هم ظاهری زیبا و هم معنی‌ای عمیق را در او خواهد یافت. شاعر به زیبایی و لطافتی که در گل‌ها و طبیعت وجود دارد، اشاره می‌کند و می‌گوید هر صفحه‌ای از آن، نورانی‌تر از روی معشوقش است. او به معشوقش می‌گوید که نباید چهره‌اش را از او پنهان کند، زیرا او نمی‌تواند از عشقش به او چشم‌پوشی کند. همچنین، او تأکید می‌کند که زیبایی معشوقش همچون خورشید است و در تمامی ذرات عالم جلوه‌گر است. در نهایت، شاعر با اشاره به شوق و اشک‌هایی که به خاطر عشقش می‌ریزد، عمیق‌ترین احساساتش را بیان می‌کند.
گر چشم من ایجان جهان روی تو بیندهم صورت و هم معنی جان روی تو بیند
هوش مصنوعی: اگر چشم من، جهان را با دیدن روی تو ببیند، هم زیبایی ظاهری و هم عمق معنای وجودت را درک خواهد کرد.
باد سحری چون گذرد بر ورق گلهر صفحه که روشنتر از آن روی تو بیند
هوش مصنوعی: هنگامی که باد صبحگاهی بر روی برگهای گل میوزد، هر کدام از این برگها که روشنتر از چهره تو به نظر میرسند.
تو روی مپوش از من شیدا که نیم منآنکس که بصد وهم و گمان روی تو بیند
هوش مصنوعی: به خاطر نداشته باش که من دیوانهام، چون من آن کسی نیستم که با هزار خیال و گمان، فقط به ظاهرت نگاه کند.
خورشید صفت روی تو پیداست بر آنکودر جمله ذرات همان روی تو بیند
هوش مصنوعی: روشنایی و زیبایی چهرهات مانند خورشید در سراسر عالم نمایان است و هر کسی که به دور و بر خود نگاه کند، زیبایی تو را در همهجا میبیند.
از غایت شوقی که بود ابن یمین راتا دیده او اشک فشان روی تو بیند
هوش مصنوعی: ابن یمین به خاطر شور و شوق بسیار، چنان به عشق تو دچار است که اشکهایش به خاطر دیدن روی تو از چشمانش جاری میشود.