شمارهٔ ۱۶۰
هوش مصنوعی: این شعر به بیان عشق و رنج ناشی از آن می‌پردازد. شاعر می‌گوید که با دل غمگین خود به سوی محبوب می‌رود و اگرچه این کار ممکن است رنج‌های زیادی به همراه داشته باشد، اما زیبایی و جذابیت محبوب او را جذب می‌کند. او به زلف‌های سیاه محبوب اشاره می‌کند و به دل خود می‌گوید که نباید به دنبال او برود، زیرا سرنوشت یا قضا مقدر است. اگر زلف محبوب او را به کفر بکشاند، او جان خود را به خاطر عشقش فدای او خواهد کرد. شاعر همچنین بر زیبایی محبوب و تأثیر آن در دنیا تأکید می‌کند و در پایان اشاره می‌کند که اگر عشقش باعث درد شود، به رغم آن، او به حقانیت عشقش ایمان دارد.
دل بدست غم جانان دهم و جان بر سرگر چه زین کار فتد رنج فراوان بر سر
هوش مصنوعی: من قلب خود را به غم عشق معشوق میدهم و جانم را فدای او میکنم، هرچند که این کار برایم سختی و درد زیادی به همراه دارد.
روی او شاهد حالست که در بردن دلآمد آن طره طرار پریشان بر سر
هوش مصنوعی: چهره او گواه حال من است؛ وقتی که آن موی پیچیده و آشفته بر سرش میافتد، دل را میبرد و جذب می‌کند.
دستگیر ار نشود زلف چو مشکین رسنشکی دلم آید از آنچاه زنخدان بر سر
هوش مصنوعی: اگر موی سیاه تو نتواند مرا نجات دهد، دل من چطور میتواند از آن چاله که در کنار صورتت است، رهایی یابد؟
گفتم ای دل مرو اندر پی او نشنیدیتا قضا چیستت از گنبد گردان بر سر
هوش مصنوعی: به دل گفتم که در پی او نرو، آیا نشنیدهای که سرنوشتی که برای تو تعیین شده، از آسمان گردان بر تو فرود میآید؟
گر بکفر شکن زلف ویم دست رسدجان بشکرانه بر افشانم و ایمان بر سر
هوش مصنوعی: اگر زلف معشوق باعث کفر شود و دستم به او برسد، به خاطر شکرگزاری جانم را فدای او میکنم و ایمانم را بر سر میگذارم.
در جهان جز قد و بالای خوشش دید کسیهیچ سروی که شکفتش گل و ریحان بر سر
هوش مصنوعی: در دنیا هیچ چیز زیباتر و لذتبخشتر از زیبایی و قامت بلند یک انسان نیست، مانند درختی که وقتی شکوفهاش باز میشود، گلی و عطرش بر بالای آن خودنمایی می‌کند.
گر بریزد بهوس خون دل ابن یمینحکم او هست روان بر سرو فرمان بر سر
هوش مصنوعی: اگر عشق و احساسات عمیق بر دل این شاعر بریزد، این به او اجازه میدهد که حاکم بر سرنوشت خود باشد و در بالای این درخت بلند، فرمانروایی کند.